ΠΡΑΚΤΙΚΑ

Περίδος: ΙΓ΄ΠΕΡΙΟΔΟΣ (ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ), Σύνοδος: Α΄ (Ολομέλεια), Συνεδρίαση: ΡΙΓ΄ 05/05/2010

ΠΡΑΚΤΙΚΑ
ΙΓ΄ ΠΕΡΙΟΔΟΣ
ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΣΥΝΟΔΟΣ Α΄
ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΡΙΓ΄
Τετάρτη 5 Μαΐου 2010
Αθήνα, σήμερα στις 5 Μαΐου 2010, ημέρα Τετάρτη και ώρα 10.06΄ συνήλθε στην Αίθουσα συνεδριάσεων του Βουλευτηρίου η Βουλή σε Ολομέλεια για να συνεδριάσει υπό την Προεδρία του Γ΄ Αντιπροέδρου αυτής κ. ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΑΡΓΥΡΗ.
(Σύμφωνα με την από 4/05/2010 εξουσιοδότηση του Σώματος επικυρώθηκαν με ευθύνη του Προεδρείου τα πρακτικά της ΡΙΒ συνεδριάσεώς του, της Τρίτης 4 Μαΐου 2010 σε ό,τι αφορά την ψήφιση στο σύνολο του σχεδίου νόμου «Εγγυήσεις για την εργασιακή ασφάλεια και άλλες διατάξεις».)
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ευάγγελος Αργύρης): Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αρχίζει η συνεδρίαση.
Έχει κατατεθεί το Δελτίο Επίκαιρων Ερωτήσεων της Πέμπτης 6ης Μαΐου 2010.
Α. ΕΠΙΚΑΙΡΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ Πρώτου Κύκλου (’Αρθρο 130 παρ.2 και 3 Καν. Βουλής)
1.- Η με αριθμό 736/3-5-2010 Επίκαιρη Ερώτηση του Βουλευτή του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος κ. Ευσταθίου Κουτμερίδη προς τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας, σχετικά με την παύση λειτουργίας του Κέντρου Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων Νιγρίτας κ.λπ..
2.- Η με αριθμό 734/3-5-2010 Επίκαιρη Ερώτηση του Βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας κ. Ιωάννη Λαμπρόπουλου προς τον Υπουργό Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, σχετικά με την κατασκευή του αυτοκινητόδρομου Πύργου-Καλού Νερού του Νομού Μεσσηνίας κ.λπ..
3.- Η με αριθμό 741/3-5-2010 Επίκαιρη Ερώτηση του Βουλευτή του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας κ. Γεωργίου Μαυρίκου προς τον Υπουργό Εξωτερικών, σχετικά με την άρνηση της Ελληνικής Πρεσβείας στη Νιγηρία να χορηγήσει βίζα σε ηγέτες του συνδικαλιστικού κινήματος αυτής της Χώρας κ.λπ..
4.- Η με αριθμό 745/3-5-2010 Επίκαιρη Ερώτηση του Βουλευτή του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού κ. Μαυρουδή Βορίδη προς τον Υπουργό Οικονομικών, σχετικά με την εποπτεία στην Ιδιωτική Ασφαλιστική Αγορά κ.λπ..
5.- Η με αριθμό 743/3-5-2010 Επίκαιρη Ερώτηση του Βουλευτή του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς κ. Νικολάου Τσούκαλη προς τις Υπουργούς Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής και Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, σχετικά με το χαρακτηρισμό του Κορινθιακού Κόλπου ως προστατευόμενης θαλάσσιας περιοχής κ.λπ..
Β. ΕΠΙΚΑΙΡΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ Δεύτερου Κύκλου (΄Αρθρο 130 παρ.2 και 3  Καν. Βουλής)
1. Η με αριθμό 733/3-5-2010 Επίκαιρη Ερώτηση του Βουλευτή του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος κ. Βασιλείου ΄Εξαρχου προς την Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων,  σχετικά με τη λήψη μέτρων για τη στήριξη της κτηνοτροφίας κ.λπ..
2.- Η με αριθμό 739/3-5-2010 Επίκαιρη Ερώτηση του Βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας κ. Μάριου Σαλμά προς την Υπουργό Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, σχετικά με την εφαρμογή της ισχύουσας νομοθεσίας για την τιμολόγηση των φαρμάκων κ.λπ..
3.- Η με αριθμό 740/3-5-2010 Επίκαιρη Ερώτηση του Βουλευτή του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας κ. Γεωργίου Μαρίνου προς την Υπουργό Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, σχετικά με τις συνέπειες από την Απελευθέρωση της Ακτοπλοΐας και της Κρουαζιέρας που προωθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση κ.λπ..
4.- Η με αριθμό 746/3-5-2010 Επίκαιρη Ερώτηση του Βουλευτή του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού κ. Κυριάκου Βελόπουλου προς τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας, σχετικά με την επιθυμία πολιτών για επίσκεψη στην νήσο Ζουράφα κ.λπ..
5.- Η με αριθμό 744/3-5-2010 Επίκαιρη Ερώτηση του Βουλευτή του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς κ. Φωτίου Κουβέλη προς τον Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης,  σχετικά με τη λήψη μέτρων για τη στήριξη και αναβάθμιση της λειτουργίας του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας (Σ.ΕΠ.Ε.) κ.λπ..
Εισερχόμαστε στην ημερήσια διάταξη της
ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
συζήτηση επί της αρχής των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων «Αναβάθμιση του ρόλου του εκπαιδευτικού, καθιέρωση κανόνων αξιολόγησης, αξιοκρατίας στην Εκπαίδευση και λοιπές διατάξεις».
Στη χθεσινή συνεδρίαση ξεκίνησε η συζήτηση επί της αρχής του νομοσχεδίου. Στη σημερινή συζήτηση θα ολοκληρωθεί ο κατάλογος των ομιλητών επί της αρχής. Και επειδή έχει κατατεθεί και αίτηση για ονομαστική ψηφοφορία, υπολογίζεται ότι περίπου κατά τη 1.00΄η ώρα θα γίνει διακοπή.
Επίσης, με τη συναίνεση με ομόφωνη απόφαση του Σώματος κατά τη χθεσινή συνεδρίαση μειώθηκε ο χρόνος από τα επτά λεπτά στα πέντε λεπτά για τους συναδέλφους Βουλευτές. Δεν είναι ευχάριστο αυτό το πράγμα που γίνεται κάθε φορά, να μειώνεται ο χρόνος ομιλίας των Βουλευτών. Προσπαθούμε να τηρούμε τους χρόνους για να μην υπάρχουν αδικίες.
Το λόγο έχει η συνάδελφος Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ του Νομού Τρικάλων κυρία Αθανασία Μερεντίτη.
ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΜΕΡΕΝΤΙΤΗ: Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αυτό το τόσο σημαντικό νομοσχέδιο συζητιέται σήμερα και χθες κάτω από ιδιαίτερα δύσκολες και κρίσιμες συνθήκες για τη χώρα. Και γι’ αυτό κατανοούμε ότι χρειαζόμαστε όσο ποτέ άλλοτε συμμάχους και συμπαραστάτες όλες τις υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας.
Κατανοούμε και διαφαίνεται πόσο σημαντικός, καθοριστικός είναι ο ρόλος της Παιδείας και -θα έλεγα- αναντικατάστατος. Δυστυχώς μία από τις θλιβερές κληρονομιές του παρελθόντος είναι και η πλήρης απαξίωση της Δημόσιας Εκπαίδευσης και των λειτουργών της. Και εμείς είμαστε αποφασισμένοι να δώσουμε στη δημόσια Παιδεία την ώθηση που χρειάζεται προκειμένου να μπορέσει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της νέας εποχής.
Η εποχή μας ίσως είναι μία από τις πιο σημαντικές περιόδους στην ιστορία της ανθρωπότητας, που το ανθρώπινο μυαλό αποκτά όσο ποτέ τόσο μεγάλη προστιθέμενη αξία. Και δεν είναι ίσως υπερβολή αν θα πούμε ότι πλούσιος, προνομιούχος θα είναι αυτός που θα έχει πρόσβαση στη γνώση και κυρίως στις νέες τεχνολογίες και στις νέες δεξιότητες.
Η Κυβέρνηση και η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας αντιλαμβάνεται όλα αυτά, τα θεωρεί αδήριτη ανάγκη και γι’ αυτό προχωρά σε μια σειρά πρωτοβουλιών, προκειμένου να εξοπλίσει τις νεώτερες γενιές με όλες εκείνες τις δεξιότητες που θα τους επιτρέψουν να λειτουργήσουν στην νέα εποχή με όρους ισότιμους με τους συνομηλίκους τους των άλλων ευρωπαϊκών χωρών.
(AM)



(SM )
Αυτό το νομοσχέδιο που συζητάμε –το είπε και η κυρία Υπουργός χτες- είναι το πρώτο από μία σειρά νομοθετημάτων που θα διαμορφώνουν το αναγκαίο θεσμικό πλαίσιο για τη δημιουργία του νέου σχολείου με στόχο να απολαμβάνουν όλα τα Ελληνόπουλα δημόσια πραγματικά δωρεά, αλλά και πραγματικά ποιοτική εκπαίδευση.
Με το νέο σχολείο, η Κυβέρνηση προχωρά σε ριζικές αλλαγές τόσο στο περιεχόμενο της διδακτέας ύλης, όσο και σε όλες τις επιμέρους λειτουργίες του εκπαιδευτικού συστήματος της χώρας, προκειμένου να εκσυγχρονιστεί το δημόσιο σχολείο, να αρχίσει να λειτουργεί σύμφωνα με τις νέες πρακτικές περί της παιδείας που ισχύουν σ’ όλες τις προηγμένες χώρες.
Ζούμε στον αιώνα της γνώσης και της πληροφορίας. Τα παιδιά μας είναι εξοικειωμένα με τη νέα τεχνολογία και κατακλύζονται καθημερινά από προκλήσεις και ενημέρωση πρωτόγνωρων διαστάσεων και γι’ αυτό πρέπει να κατανοήσουμε ότι ο εκπαιδευτικός καλείται καθημερινά να διαθέτει τις γνώσεις και τις δεξιότητες του που πέραν των άλλων για να βοηθήσει τα παιδιά μας να έχουν το αναγκαίο ηθικό υπόβαθρο για να διαχειρίζονται κριτικά αυτόν τον κατακλυσμό πληροφοριών, του οποίου γίνονται καθημερινά ακούσιοι ή εκούσιοι δέκτες.
Η συνεχής επιμόρφωση, λοιπόν και επανεκπαίδευση του διδασκόντος στην εποχή μας δεν είναι απλά ανάγκη, αλλά είναι προϋπόθεση για να μπορέσουν να συνεχίσουν να διδάσκουν, αφού οι αλλαγές σ’ όλα σχεδόν τα γνωστικά αντικείμενα είναι συνεχείς και αλλεπάλληλες.
Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου έχουμε συνεχώς αναβάθμιση και επανεκπαίδευση των εκπαιδευτικών. Κι αυτό επιχειρούμε κι εμείς να κάνουμε.
Για μένα η μεγαλύτερη καινοτομία του νομοσχεδίου βρίσκεται στο άρθρο 32 που είναι ο προγραμματισμός και η αξιολόγηση της δράσης των σχολικών μονάδων και των εκπαιδευτικών.
Θέλω, όμως, εδώ να πω στην κυρία Υφυπουργό και ως εκ τούτου στην ηγεσία του υπουργείου, ότι θα πρέπει να εξασφαλιστεί ότι θα υπάρχουν και οι κατάλληλες δομές μέσα στο υπουργείο παιδείας, ώστε αυτή η αξιολόγηση να μην καταλήξει να είναι μία στείρα γραφειοκρατική διαδικασία, αλλά να αξιοποιούνται τα συμπεράσματά της, προκειμένου να υπάρχει συνεχής βελτίωση του σχολείου. Η αξιολόγηση είναι εργαλείο και ως τέτοια πρέπει να αξιοποιείται στο έπακρο.
Προσπαθούμε να τελειώνουμε άπαξ δια παντός με το εκπαιδευτικό όλο σύστημα που είχε τα «παπαγαλάκια» κι επιβραβεύονταν οι καλοί «παπαγάλοι» με μία θέση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
(Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή)
Κύριε Πρόεδρε, θα παρακαλούσα την ανοχή σας.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ευάγγελος Αργύρης): Έχετε ένα λεπτό.
ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΜΕΡΕΝΤΙΤΗ: Γι΄ αυτό προσπαθούμε να εκπαιδεύσουμε, να αναβαθμίσουμε και να αξιολογούμε τους εκπαιδευτικούς μας, διότι σίγουρα ο πρωταγωνιστής των νέων σχολείων είναι ο μαθητής, αλλά ο σκηνοθέτης είναι ο εκπαιδευτικός. Και χρειαζόμαστε τον καλύτερο για τα παιδιά μας, γιατί έχουν στα χέρια τους τις τύχες, αλλά και τις ψυχές των απιδιών μας. Και δεν μπορεί αυτός που τελειώνει μία σχολή να θεωρείται εκ προοιμίου ικανός να διδάξει τα παιδιά μας. Γι όλα αυτά είμαστε εδώ, για να αναβαθμίσουμε το ρόλο του εκπαιδευτικού.
Και θέλω από εδώ να απευθύνω ένα ερώτημα στους εκπαιδευτικούς που προχθές έκαναν αυτήν την επέμβαση, παρέμβαση και εισβολή στη ΝΕΤ. Δεν τους ανησυχεί τους ίδιους, δεν τους ενοχλεί το ότι έχουμε τους περισσότερους εκπαιδευτικούς από όλες τις χώρες -έχουμε επίσημα στοιχεία – και σχεδόν κανένα παιδί μας δεν μαθαίνει γράμματα στο δημόσιο σχολείο, ότι οργιάζει η παραπαιδεία για να πάρουν τα όποια εφόδια χρειάζονται τα παιδιά μας;
Γι’ αυτό εγώ θεωρώ ότι έπρεπε και η Αντιπολίτευση να το εγκρίνει και να βοηθήσει, αλλά αυτό χρειάζεται μία μεγαλοσύνη που πιθανών στην κρισιμότητα των καιρών δεν τη δείχνει η Νέα Δημοκρατία. Εξάλλου, βλέπουμε και καινούριες εξελίξεις που δεν μας τιμούν. Αλλά, κυρίως θα έλεγα ότι οι εκπαιδευτικοί πρώτα θα έπρεπε να είναι εδώ μέσα, δίπλα μας σ’ αυτήν την προσπάθεια, να συνεισφέρουν για το καλύτερο κι όχι να συζητάμε αν θα είναι τρίμηνο ή εικοσιτετράμηνο κι αν θα μπει με την πλάγια ή όχι θέση αυτή στο Δημόσιο.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ευάγγελος Αργύρης): Ολοκληρώστε, κυρία Μερενίτη.
ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΜΕΡΕΝΤΙΤΗ: Πρέπει να είναι ικανός να αξιολογείται και να επιβραβεύεται γιατί τέλος πάντων, η κρίση είναι και μία ευκαιρία επιτέλους σ’ αυτή τη χώρα να δώσουμε νόημα στη γοητεία της αξίας και της παραγωγικότητας και αυτό προσπαθούμε με αυτό το νομοσχέδιο.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΠΑ.ΣΟ.Κ.)
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ευάγγελος Αργύρης): Η κυρία Αικατερίνη Φαρμάκη-Γκέκη, Βουλευτής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει το λόγο.
ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΦΑΡΜΑΚΗ-ΓΚΕΚΗ: Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εν μέσω μιας πολυεπίπεδης κρίσης που συμπιέζει τις οικονομικές επιλογές μας και επηρεάζει την κοινωνική ζωή του τόπου, η Κυβέρνηση να επιτελέσει ένα τεράστιο ιστορικό χρέος, να βάλει τη χώρα σε μία νέα κατεύθυνση, σε μια καινούρια ρότα, να δημιουργήσει νέα προοπτική και να εμπνεύσει τους πολίτες στο δρόμο για την Ιθάκη.
Το βασικό μέσο για να φτάσουμε στον προορισμό αυτό είναι και η εκπαίδευση και φυσικά πρέπει να επενδύσουμε εκεί, διότι εκεί επένδυσαν και πέτυχαν άλλες χώρες που έχουν κάνει πρότυπα εκπαιδευτικά συστήματα και που σήμερα, παρά το μεγάλο ποσοστό φτώχειας που τις χαρακτηρίζει, αναδύονται ως οι νέες μεγάλες υπερδυνάμεις του μέλλοντος.
Αυτήν την νέα πορεία προς τα εμπρός επιλέγουμε να την κάνουμε με το παρόν νομοσχέδιο, αλλά με κεντρική μας στόχευση πρώτα ο μαθητής, εκείνος που βιώνει την έλλειψη των καθηγητών και των συγγραμμάτων, εκείνος που αναγκάζεται να απομακρυνθεί από τον ενεργό πυρήνα του σχολείου, όχι γιατί το επιλέγει, αλλά γιατί κάποιοι του το επιβάλλουν με τον τρόπο τους και την έλλειψη του ενδιαφέροντος προς αυτόν.
Η επιλογή του Υπουργείου Παιδείας είναι σαφέστατη και οι αλλαγές είναι σημαντικές σε τομείς όπως:
1ος τομέας, την αξιοποίηση του εκπαιδευτικού δυναμικού. Ο χώρος της εκπαίδευσης χαρακτηρίζεται από μία σημαντική ιδιομορφία. Ο πτυχιούχος εκπαιδευτικός που μπαίνει σε μία τάξη πρέπει και να μπορεί να διδάξει, κάτι διόλου αυτονόητο ή εύκολο. Η πολιτεία έχει χρέος να επιλέξει τους άριστους εκπαιδευτικούς με βάση συγκεκριμένα κριτήρια. Γι΄ αυτό καθιερώνουμε ως αναγκαία προϋπόθεση συμμετοχής στο διαγωνισμό εκπαιδευτικών στο ΑΣΕΠ, το πιστοποιητικό παιδαγωγικής και διδακτικής επάρκειας, ότι αναγνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι η επιτυχία στις εξετάσεις συνοδεύεται και από τις ανάλογες παιδαγωγικές ικανότητες του εκπαιδευτικού. Θεσπίζουμε επιπλέον κριτήρια για την κατάταξη των εκπαιδευτικών στους τελικούς πίνακες εκτός της βαθμολογίας, τη γλωσσομάθεια, την πιστοποιημένη γνώση υπολογιστή, την κατοχή δεύτερου πτυχίου ή μεταπτυχιακού, την πραγματική προϋπηρεσία και άλλα κοινωνικά κριτήρια. Ξεκαθαρίζουμε ότι τα λειτουργικά κενά στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση θα καλύπτονται εφεξής μόνο από επιτυχόντες του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ, για τον οποίο ορίζεται η διεξαγωγή του ανα διετία με όρους ανοιχτούς για όλους.
2ος τομέας, στη λειτουργία του σχολείου. Είναι καιρός να σταματήσει το φαινόμενο κάθε Σεπτέμβριο να δίνουμε μάχη με το χρόνο, προκειμένου να καλυφθούν τα κενά σε εκπαιδευτικούς όπως-όπως εις βάρος της σωστής λειτουργίας του σχολείου, αλλά και των μαθητών που χάνουν υπερπολύτιμες μαθητικές ώρες. Προκειμένου να σταματήσει η κατάσταση αυτή καθιερώνεται αφενός μεν ο έγκαιρος εντοπισμός των κενών οργανικών θέσεων κάθε σχολείου μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή, αφετέρου ένα αξιοκρατικό σύστημα επιλογής στελέχωσης της διοίκησης με βάση συγκεκριμένα, αξιοκρατικά κριτήρια. Σκοπός μας να σταματήσουμε τις κομματικές, αδιαφανείς κι επιλεκτικές τοποθετήσεις διευθυντών, στις οποίες είχαμε συνηθίσει κατά κόρον στο παρελθόν.
3ος τομέας, αξιολόγησης των εκπαιδευτικών. Δυστυχώς, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, παραμένει ακόμη και σήμερα ταμπού στην εκπαιδευτική κοινότητα το ζήτημα της αξιολόγησης των καθηγητών. Παρόλα αυτά, θεωρώ ότι οι εκπαιδευτικοί πρέπει να έχουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους, στις ικανότητές τους, στις γνώσεις τους. Έχουμε άριστους εκπαιδευτικού. Πρέπει να το αποδείξουν και στην πράξη. Σήμερα, το Υπουργείο αποφασίζει να αξιολογήσει τους νεοδιοριζόμενους εκπαιδευτικούς και να καθιερώσει νέους θεσμούς, όπως τον μέντορα, ο οποίος ως έχων μεγάλη διδακτική εμπειρία θα εμψυχώνει και θα καθοδηγεί ένα νεοδιοριζόμενο εκπαιδευτικό.
Πέρα από αυτές τις απαραίτητες ρυθμίσεις για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης, της διαφάνειας και της καλύτερης λειτουργιάς των σχολείων, προχωράμε και σε μία ξεκάθαρη και σύμφωνη με τους κανονισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης λύση για τα κολλέγια που τα ονομάζουμε Κέντρα Μεταλυκειακής Εκπαίδευσης, κρατώντας μια γενναία και ειλικρινή στάση, συμβατή με το κοινοτικό δίκαιο, αλλά και με το ισχύον εκπαιδευτικό μας σύστημα. Θεσπίζουμε κανόνες και όρους λειτουργίας, προκειμένου να υπάρχει ένα δίκαιο και αξιόπιστο και εκπαιδευτικά ορθό θεσμικό πλαίσιο που να ελέγχει και να αξιολογεί τους όρους λειτουργίας και να χορηγεί άδειες στα κέντρα αυτά.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι γεγονός ότι στην Ελλάδα έχει πραγματοποιηθεί στο χώρο της εκπαίδευσης ο μεγαλύτερος αριθμός μεταρρυθμίσεων από το 1960 και μετά.
(XS)
(1AM)
Εν τούτοις αναγνωρίζουμε όλοι σήμερα ότι η δημόσια εκπαίδευση ασθενεί. Κάτι φταίει. Φιλοδοξούμε, όμως, εμείς σήμερα με το νομοσχέδιο αυτό που αποτελεί την αρχή μιας σειράς νομοθετημάτων και παρεμβάσεων στο χώρο της εκπαίδευσης να βάλουμε νέες βάσεις για μια δημόσια εκπαίδευση υψηλού επιπέδου για όλους που να εξελίσσει τις δυνατότητες των μαθητών και να αξιοποιεί και τις ικανότητες των εκπαιδευτικών. Θέλουμε σχολεία που να είναι πυρήνες γνώσης και να σφυρηλατούν υγιείς προσωπικότητες.
Θέλουμε τέλος, το ταξίδι των μαθητών μας να είναι μακρύ, πλούσιο και εποικοδομητικό με συνοδοιπόρους τους καθηγητές τους και ολόκληρη την εκπαιδευτική κοινότητα σε μια προσπάθεια, όχι μόνο για τη διασφάλιση μιας θέσης στα δημόσια σχολεία, αλλά κυρίως για τη δημιουργία μιας καλύτερης παιδείας για όλους μας.
Σας ευχαριστώ πολύ.
(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ)
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ευάγγελος Αργύρης): Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχω την τιμή να ανακοινώσω στο Σώμα ότι την συνεδρίασή μας παρακολουθούν από τα άνω δυτικά θεωρεία, αφού πρώτα ξεναγήθηκαν στην έκθεση της αίθουσας «ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ» και ενημερώθηκαν για την ιστορία του κτηρίου και τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας της Βουλής, 31 μέλη του συλλόγου Εθελοντική Δράση «Θες να γίνουμε φίλοι».
Η Βουλή τους καλωσορίζει.
(Χειροκροτήματα απ’ όλες τις πτέρυγες της Βουλής)
Το λόγο έχει ο Βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Μιχάλης Τζελέπης.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΖΕΛΕΠΗΣ: Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η χώρα μας βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πολύ βαθιά οικονομική κρίση. Η επένδυση στον άνθρωπο είναι περισσότερο από κάθε άλλη φορά επιτακτική ανάγκη, γιατί είναι το μέλλον της χώρας μας. Η παιδεία υπήρξε και αυτή θύμα της προηγούμενης διακυβέρνησης, ίσως μάλιστα το τραγικότερο. Κατόρθωσε σε εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα να απαξιώσει το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα υπό χρηματοδότηση, αυταρχισμό, αποσπασματικές ρυθμίσεις, τυφλές συγκρούσεις, πολιτική με το βλέμμα στο χθες και στα συμφέροντα των λίγων. Η κατάσταση χρειάζεται επειγόντως ανατροπή και ρίξεις και αυτό υπόσχεται το υπό ψήφιση νομοσχέδιο. Χρειάζεται μια αληθινή επανάσταση που θα φέρει την εκπαίδευση στο ρυθμό των σύγχρονων εξελίξεων και τη γνώση στην καρδιά της κοινωνίας. Η γνώση είναι βασικός πυλώνας του κοινωνικού κράτους και η παιδεία το θεμέλιό του, καθοριστική για την πρόοδο και την ανάπτυξή του. Γι’ αυτό οφείλει να είναι η προτεραιότητά μας σαν κυβέρνηση.
Παρατηρώντας την παιδεία στη χώρα μας καταλήγουμε αβίαστα στα εξής:
Ο όρος εκπαίδευση έχει αντικαταστήσει την παιδεία στη χώρα μας. Η εκπαίδευση στη χώρα μας δεν είναι δωρεάν. Αποτελεί μια διαρκή οικονομική πληγή που μεγαλώνει από γενιά σε γενιά. Η πολιτική της χώρας μας για την παιδεία αλλάζει ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την ανυπαρξία εθνικής πολιτικής, την απάθεια και την απαξίωση του σχολείου και της γνώσης, ως εφόδιο στο νέο άνθρωπο.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας πιστή στις νεοφιλελεύθερες ιδέες της μετέτρεψε σταδιακά την παιδεία από αγαθό σε παροχή υπηρεσιών. Σήμερα η κυβέρνηση της χώρας οφείλει να αξιοποιήσει την παιδεία ως βασικό μοχλό του νέου αναπτυξιακού σχεδιασμού για τη χώρα και χωρίς να ξεχνάει ότι η προοδευτική προσέγγιση του θέματος είναι μονόδρομος. Η βασική μας αρχή δεν πρέπει να είναι άλλη από την ακόλουθη: Δημόσια, υψηλής ποιότητας δωρεάν παιδεία για όλους καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής.
Ως προοδευτική κυβέρνηση είναι ανάγκη να ενισχύσουμε τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, όσο ποτέ στο παρελθόν. Η ενίσχυση και η διασφάλιση του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης είναι εκ των ουκ άνευ. Σε αυτή μας την προσπάθεια πρέπει να βρούμε τους συμμάχους μας. Ο στρατηγικός μας σύμμαχος στην επίτευξη των στόχων μας για την παιδεία δεν είναι άλλος από την ίδια την κοινωνία και το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας. Εκπαιδευτικοί, νηπιαγωγοί, δάσκαλοι, καθηγητές είναι οι εκφραστές της εκπαιδευτικής πολιτικής και οι μεταφορείς της γνώσης σε όλους. Η επιμόρφωση του εκπαιδευτικού, η προσήλωση στο εκπαιδευτικό του έργο, η επαγγελματική του ικανότητα, η διάθεση, η συνεχής και διαρκή αξιολόγηση, η αποκλειστικότητά τους στο αντικείμενο είναι βασικά θέματα που η επίλυσή τους θα μετατρέψει τον εκπαιδευτικό από ένα εργαζόμενο που εργάζεται για τα προς το ζειν σε ένα δημόσιο λειτουργό που συμμετέχει στη διαμόρφωση της κοινωνίας μας και στην καλλιέργεια του νου μας.
Ο χώρος στον οποίο θα εφαρμόσουμε τις πολιτικές μας είναι το δημόσιο σχολείο πανεπιστήμιο. Το ολοήμερο σχολείο και η επέκτασή του σε όλη τη χώρα, η στροφή προς την τεχνική εκπαίδευση, το ανοικτό σχολείο και η σύνδεση με τις τοπικές κοινωνίες μέσω ενός εθνικού σχεδίου – προγράμματος είναι οι δεσμεύσεις μας που υλοποιούνται σήμερα, όσον αφορά την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση και αποτελούν τα πρώτα βήματα προς την επίλυση της οικονομικής πληγής που προκαλεί η σημερινή δήθεν δωρεάν παιδεία.
Στην πορεία της χώρας μας στο μέλλον τα παραπάνω είναι απαραίτητα βήματα για την πρόοδο και την ανάπτυξή της. Είναι στόχοι που απαιτούν υπομονή, χρόνο και κυρίως ρήξη με κατεστημένα, συντεχνίες που εξυπηρετούνται από την υπάρχουσα κατάσταση. Χρειάζονται πολιτικές και πρακτικές, τόσο σε εθνικό, όσο και ευρωπαϊκό επίπεδο. Χρειάζεται σύνεση, ώστε να αποφεύγονται λάθη και παλινωδίες του παρελθόντος. Άλλωστε στην προσπάθειά της η κυβέρνηση για μια αλλαγή πορείας της χώρας μας, η παιδεία που είναι βασικός και στρατηγικός στόχος έχει ουσιαστικό υποκείμενο τους νέους ανθρώπους οι νέοι άνθρωποι αυτής της χώρας όπως και οι οικογένειές τους αντιλαμβάνονται πρώτοι τις ανάγκες του σήμερα. Βιώνουν πρώτοι την οικονομική επιβάρυνση της δωρεάν παιδείας, συμβάλλουν πρώτοι στα θετικά και αντιστέκονται πρώτοι στα αρνητικά που τους γυρίζουν στο παρελθόν. Ας μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε σε μια περίοδο που ο κίνδυνος τα παιδιά μας να ζήσουν χειρότερα από εμάς είναι υπαρκτός, να μην πω βέβαιος πλέον. Οι νέοι άνθρωποι δεν το αξίζουν αυτό. Γι’ αυτό χρειάζονται μια κυβέρνηση προσηλωμένη στους στόχους της, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των πολιτών και τη χώρα.
Δυστυχώς η χθεσινή διακυβέρνηση της χώρας συνήθιζε να μην ασχολείται με τα σημαντικά και να παίζει με τα ασήμαντα. Δεν χρειάζεται να την ακολουθήσουμε ούτε να πέσουμε στις παγίδες της. Σήμερα μιλάμε, σχεδιάζουμε και νομοθετούμε την παιδεία του αύριο του μέλλοντος, ως τη σημαντικότερη μελλοντική επένδυση της χώρας στην σύγχρονη ιστορία.
(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ)
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ευάγγελος Αργύρης): Το λόγο έχει η Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κ. Χρύσα Αράπογλου.
ΧΡΥΣΑ ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ: Ευχαριστώ πολύ κύριε Πρόεδρε.
Κύριε Πρόεδρε, ζούμε και λειτουργούμε σε εξαιρετικές εθνικά συνθήκες, μιας οδυνηρής οικονομικής, αναπτυξιακής και κοινωνικής μετάβασης και είναι στο χέρι μας, στο χέρι της πολιτικής, των πολιτικών, αλλά και των πολιτών, στην αποφασιστικότητα, την σοφία, την ειλικρίνεια, τη στόχευσή μας, την επίγνωση, τη συνεργασία να βάλουμε εμείς όλοι την υπογραφή μας για το πώς θα εξελιχθεί η ιστορία ή διαφορετικά να γίνουμε αθύρματα σε χέρια άλλων. Και βεβαίως να συνδέσουμε το όνομά μας και την παρουσία μας με μια ουσιαστική κατάρρευση.
Εδώ, λοιπόν, χρειάζονται οι μεγάλες μεταρρυθμιστικές πρωτοβουλίες και επειδή η λέξη μεταρρύθμιση στη χώρα είναι εξαιρετικά παρεξηγημένη, όσον αφορά τις ουσιαστικές παρεμβάσεις της κυβέρνησης, πιστεύω ότι κανείς σ’ αυτήν την Αίθουσα δεν μπορεί να διαφωνήσει ότι η παιδεία αποτελεί το βασικό λίθο για την ευημερία και την ανάπτυξη της κοινωνίας. Σε όλη αυτή την πολύπλευρη κρίση που βιώνουμε όλα τα τελευταία χρόνια, από το χώρο της πολιτικής μέχρι τα παραδείγματα του ωχαδερφισμού και τις ήσσονος προσπάθειας, κρίση που με τον πιο σκληρό τρόπο έφερε στην επιφάνεια αυτή η δημοσιονομική περιπέτεια που ζούμε τους τελευταίους μήνες, δεν υπάρχει Έλληνας πολίτης που να μην αξιολόγησε και να μην αξιολογεί συμπεριφορές, ως αποτέλεσμα παιδείας. Γιατί όταν η παιδεία δεν συνιστά μια ολοκληρωμένη διαδικασία γνώσεων, στάσεων, δεξιοτήτων, αρχών, αξιών και οραμάτων, κανείς δεν μπορεί να ευελπιστεί σε ανατροπές και ουσιαστικές αλλαγές.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η ελληνική παιδεία υπήρξε ο μοχλός και το όχημα κάθε λαμπρής περιόδου της ελληνικής ιστορίας και σημείο αναφοράς παγκοσμίως. Και να μην ξεχνάμε ότι η βάση της ελληνικής παιδείας, η διαφορετικότητα που λέγεται ότι κατ’ ουσία γέννησε και τον ελληνικό πολιτισμό είναι αυτή η ουσία της αμφισβήτησης.
Θεωρώ, λοιπόν, ότι όταν ένα πλέγμα ρυθμίσεων και παρεμβάσεων κυβερνητικών μπορέσει να ανάξει, να σηκώσει την παιδεία σε αυτά τα επίπεδα, στα επίπεδα όχι της απομνημόνευσης της γνώσης, όχι της αγγαρείας, αλλά της ουσιαστικής γνώσης και ταυτοχρόνως της ουσιαστικής αμφισβήτησης, τότε πραγματικά μπορεί να μετατρέψει την εικόνα της Ελλάδας τα επόμενα χρόνια.

(XS)
(1RG)
Γιατί την παιδεία, λοιπόν, και την εκπαίδευση πιο συγκεκριμένα, οφείλουμε σε αυτήν την παρούσα κρίση -που όλοι ευελπιστούμε να εξελιχθεί σε μία ευκαιρία- να την αντιμετωπίσουμε πολύπλευρα, με ένα ολοκληρωμένο και συνεχές πλέγμα αλλαγών και μεταρρυθμίσεων σε όλες τις εκφάνσεις του παιδαγωγικού έργου που θα είναι σύμφωνες με τις ραγδαίες οικονομικές, τεχνολογικές, κοινωνικές εξελίξεις που πάντα τρέχουν πιο γρήγορα από εμάς. Με ένα πλέγμα αλλαγών που μέσα σε πλαίσιο ισότητας, αξιοκρατίας, ισονομίας, κοινωνικής ευαισθησίας και αλληλεγγύης δεν θα υποκύπτει σε μικροκομματικές πιέσεις, σε συμφέροντα ομάδων, σε επανάληψη πολιτικών μικροδιαχείρισης, αλλά θα έχει ως μη διαπραγματεύσιμη αξία, την ποιότητα που οφείλουμε να διασφαλίσουμε όλοι στο ελληνικό σχολείο και στα παιδιά.
Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, εντάσσεται και η σημερινή νομοθετική πρωτοβουλία της Κυβέρνησης που αποτελεί το πρώτο νομοσχέδιο μιας σειράς πρωτοβουλιών που θα ακολουθήσουν στο μέλλον και που έχουν ως στόχο ένα άλμα ποιότητας στο χώρο της παιδείας. Το κεντρικό σύνθημα είναι «πρώτα ο μαθητής» και είναι πάρα πολύ σημαντικό, ίσως αυτό και από μόνο του μπορεί να είναι η υπεραξία της νομοθετικής πρωτοβουλίας, εάν αυτό γίνει συνείδηση όλων μας.
Τα ζητήματα που έχουν να επιληφθούν είναι πολλά και τα στοιχήματα ακόμη μεγαλύτερα. Από την εργασιακή θέση των λειτουργών της εκπαίδευσης, που αδίκως ορισμένες φορές μπαίνουν στο μάτι του κυκλώνα, από την απουσία επαρκών υποδομών σε επίπεδο σχολικής στέγης, αλλά και φυσιογνωμίας του ίδιου του σύγχρονου σχολείου -που ελπίζουμε, κυρία Υπουργέ, να είναι το επόμενο βήμα γιατί δεν μπορεί το 2010 να γίνονται μαθήματα σε προκάτ κτίρια ή σε επικίνδυνα κτίρια- και βεβαίως, εδώ μπαίνει και το θέμα του δημοσίου χώρου.
Πάντα στην Ελλάδα και όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και στις χώρες με ανεπτυγμένη παιδεία τα σχολεία είναι ο σημαντικός δημόσιος χώρος. Στην Ελλάδα έχουμε πετύχει το αντίθετο. Ο ιδιωτικός χώρος να είναι πολύ πιο σημαντικός τα τελευταία χρόνια από το μελαγχολικό, στην καλύτερη περίπτωση, χώρο του δημόσιου σχολείου.
Τα στοιχήματα, λοιπόν, είναι πολλά. Ευελπιστώ ότι μία κυβέρνηση που τολμά και δεν φοβάται το πολιτικό κόστος θα τα αντιμετωπίσει παρά τη δύσκολη δημοσιονομική προσαρμογή της επόμενης τετραετίας. Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο επιχειρεί να κάνει την αρχή και να βάλει τάξη στα αυτονόητα, ξεκινώντας από τον τρόπο διορισμού των εκπαιδευτικών στο πρώτο κεφάλαιο και βασικό.
Είναι αλήθεια ότι δυστυχώς, η παιδεία τις τελευταίες δεκαετίες ποτέ δεν αντιμετωπίστηκε με την αναγκαία πολιτική βούληση για πραγματικές αλλαγές. Το σύστημα διορισμού των εκπαιδευτικών, παρά τις καλές προθέσεις, εξελίχθηκε σε ένα νομοθετικό λάστιχο που κάθε κυβέρνηση το τέντωνε και λίγο παραπάνω.
(Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας της κυρίας Βουλευτού)
Ολοκληρώνω, κύριε Πρόεδρε.
Αναφέρθηκα και στην αντίστοιχη Επιτροπή της Βουλής για τα δεκάδες αιτήματα που φθάνουν στα γραφεία όλων μας, από κοινωνικές ομάδες που συχνά αλληλοκατηγορούνται. Αυτό είναι που καταφέραμε με αυτή τη μικροκομματική πολιτική. Η συγκεκριμένη αναφορά μάλιστα παραφράστηκε, από πρώην Υπουργό της Νέας Δημοκρατίας, που τουλάχιστον θα έπρεπε να έχει την ευθιξία να μην ομιλεί και θα αναφέρω παρακάτω και στα άρθρα γιατί. Είχε ένα και μοναδικό στόχο η αναφορά μου. Να αναδείξει ότι η περιχαράκωση της κοινωνίας γύρω από το ατομικό και η στενή θεώρηση των αξιών κάτω από το πρίσμα συντεχνιακών συμφερόντων, σίγουρα αποτελεί δείγμα κατάρρευσης της ίδιας της κοινωνίας.
Και αυτή η κρίση είναι η σημαντικότερη και αυτή μπορεί να μας συμπαρασύρει όλους μας δικαίους και αδίκους. Αν δεν καταφέρουμε να την ξεπεράσουμε, καμία οικονομική ανάκαμψη δεν θα είναι εφικτή. Διαφάνεια, λοιπόν, παντού κα επιστροφή στην πολιτική του αυτονόητου. Στην εντιμότητα, στο δημόσιο έλεγχο, στην αξιοκρατία, τη λογοδοσία, την ηθική στην πολιτική, την απόφαση για μεγάλες αλλαγές.
Κυρία Υπουργέ, έχω να καταθέσω και μία καταγγελία, την οποία παρακαλώ να την εξετάσετε. Θα αφήσω τα χαρτιά, κύριε Πρόεδρε, στο Προεδρείο. Είναι το απόλυτο δείγμα, μου το έχουν φέρει αδιόριστοι εκπαιδευτικοί οι οποίοι ζουν το δικό τους δράμα. Είναι οι εκπαιδευτικοί οι οποίοι δεν είχαν μπάρμπα στην Κορώνη να πάρουν δύο και τρεις ώρες μαθημάτων για να καταγράψουν κάποια μόρια -τη μοριοδότηση για την οποία όλοι σήμερα υπεραμυνόμαστε- και κατανοούμε βεβαίως, το πρόβλημα και όλων αυτών που έχουν αντίστοιχα θέματα, αλλά δεν μπορεί να εμφανίζονται απόφοιτοι, τελειόφοιτοι το 2009 με προϋπηρεσία.
Λοιπόν, θα σας το καταθέσω και παρακαλώ πολύ, πριν ολοκληρωθεί η συζήτηση του νομοσχεδίου να έχουμε μία απάντηση.
(Στο σημείο αυτό η Βουλευτής κ. Αράπογλου Χρυσή καταθέτει για τα Πρακτικά τα προαναφερθέντα έγγραφα, τα οποία βρίσκονται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής)
Είναι πολύ σημαντική λοιπόν η σημερινή πρωτοβουλία, διότι όλα μπορούν να αλλάξουν εάν αλλάξει η θεώρηση της παιδείας και της εκπαίδευσης.
Ευχαριστώ πολύ.
(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΠΑ.ΣΟ.Κ.)
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ευάγγελος Αργύρης): Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχω την τιμή να ανακοινώσω στο Σώμα ότι από τα άνω δυτικά θεωρεία παρακολουθούν τη συνεδρίασή μας, αφού πρώτα ξεναγήθηκαν στην έκθεση της Αίθουσας Ελευθερίου Βενιζέλου και ενημερώθηκαν για την ιστορία του κτιρίου και τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας της Βουλής τριάντα τέσσερις μαθητές και μαθήτριες και δεκατέσσερις εκπαιδευτικοί συνοδοί τους από το 12ο Δημοτικό Σχολείο Χανίων Κρήτης.
Η Βουλή τους καλωσορίζει.
(Χειροκροτήματα απ’ όλες τις πτέρυγες)
Βλέπω ο πατριώτης σας, κ. Ευτύχιος Δαμιανάκης χειροκροτεί περισσότερο από τους άλλους και ο συντοπίτης σας από το Ηράκλειο, παρά τις αντιρρήσεις που έχετε για το Εφετείο, και εκείνος χειροκροτεί. Και εμένα, αν μου επιτρέπετε να πω, τα Χανιά είναι μία από τις ομορφότερες πόλεις, εάν δεν υπήρχαν τα Γιάννενα βέβαια.
Με επιστολή στον Πρόεδρο της Βουλής, κύριο Φίλιππο Πετσάλνικο η Βουλευτής, κυρία Έλσα Παπαδημητρίου, ζητεί άδεια ολιγοήμερης απουσίας στο εξωτερικό. Η Βουλή εγκρίνει;
ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ: Μάλιστα, μάλιστα.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ευάγγελος Αργύρης): Η Βουλή ενέκρινε τη ζητηθείσα άδεια.
Το λόγο έχει τώρα η κυρία Ευγενία Τσουμάνη-Σπέντζα, Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας.
ΕΥΓΕΝΙΑ ΤΣΟΥΜΑΝΗ-ΣΠΕΝΤΖΑ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η εκπαίδευση και η επαγγελματική κατάρτιση αποτελούν κρίσιμους παράγοντες για την ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή, η οποία στηρίζει την πρωτοπορία στη γνώση.
Σε ευρωπαϊκό επίπεδο η ανώτατη εκπαίδευση και η δια βίου μάθηση αποτελούν προτεραιότητες, έτσι ώστε όλοι οι πολίτες να μπορούν να αποκτούν δεξιότητες και προσόντα που θα τους βοηθούν να αναπτύσσονται στην ευρωπαϊκή κοινωνία και οικονομία.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, μεταξύ των παθολογικών αιτιών που έχουν συντελέσει συσσωρευμένες δυσλειτουργίες του εκπαιδευτικού συστήματος, εντάσσονται η ανεπαρκής κατάρτιση και επιμόρφωση των εκπαιδευτικών λειτουργών, οι τρόποι αξιολόγησής τους, οι αμφισβητούμενες διαδικασίες επιλογής διοικητικών στελεχών εκπαίδευσης και εδώ παραπέμπω στα είκοσι δύο χρόνια διακυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε σχέση με τα οκτώ της Νέας Δημοκρατίας την τελευταία περίοδο.
Με δεδομένα τα παραπάνω ζητήματα, η αναβάθμιση της επιστημονικής και παιδαγωγικής κατάρτισης των εκπαιδευτικών αποτελεί ζητούμενο κοινής αποδοχής. Όμως, ο επιτυχής σχεδιασμός ασφαλώς προϋποθέτει μεταξύ άλλων και συστηματική συνεργασία και ένα ελάχιστο βαθμό συναίνεσης με την κατηγορία των ενδιαφερομένων και εν προκειμένω με τους εκπαιδευτικούς λειτουργούς που βιώνουν καθημερινά τα προβλήματα στη λειτουργία του συστήματος και σε κάθε περίπτωση καλούνται να ανταποκριθούν σε στόχους.
Σ' αυτό το σημείο, η Κυβέρνηση έδωσε εξετάσεις και δυστυχώς απέτυχε παρά τις ανοιχτές διαδικασίες που επαγγέλετο. Η Υπουργός Παιδείας επέλεξε να μην θέσει το σχέδιο νόμου υπ' όψιν των εκπαιδευτικών οργάνων και κώφευσε στο αίτημα των λειτουργών της μέσης εκπαίδευσης να προηγηθεί διάλογος πριν από τη συζήτηση στη Βουλή.
Έτσι, οι προτεινόμενες ρυθμίσεις, προτείνονται ερήμην των βασικών συντελεστών επιτυχίας του όλου εγχειρήματος. Αλλά και εκ του γεγονότος αυτού, λοιπόν, εκπορεύονται οι αδυναμίες του προωθούμενου σχεδίου νόμου και θα εστιάσω σε δύο-τρία σημεία πολύ επιγραμματικά.
Καταρχάς, απουσιάζει παντελώς το θέμα της επιμόρφωσης από το συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Η επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, όπως είναι η επιμόρφωση σε καινοτομία, η ενίσχυση της συμμετοχής σε ερευνητικές δράσεις, η ενδοσχολική επιμόρφωση, η επιμόρφωση σε θεμελιώδεις αξίες του ανθρώπου, η αντιμετώπιση των στερεοτύπων, η δυνατότητα γνώσης για την αντιμετώπιση ιδιαίτερα αρνητικών κοινωνικών φαινομένων της εποχής μας, όπως είναι η βία, αποτελούν θεσμούς πολύ σημαντικούς για τον εκσυγχρονισμό και την ανάπτυξη του ίδιου του εκπαιδευτικού συστήματος. Χώρες, λοιπόν, που επένδυσαν στον τομέα αυτόν, απολαμβάνουν σήμερα ικανοποιητικούς ρυθμούς ανάπτυξης.
Δεύτερον, με την προτεινόμενη ρύθμιση εκπαιδευτικοί με μεγάλη προϋπηρεσία, χάνουν το δικαίωμα που είχαν κατοχυρώσει και έτσι ακυρώνονται επαγγελματικοί σχεδιασμοί και οικογενειακοί προγραμματισμοί χιλιάδων ανθρώπων σε πολύ δύσκολες περιόδους. Το ίδιο λίγο-πολύ ισχύει και για την κατηγορία των ατόμων με αναπηρία που επίσης, δεν υπάρχει μέριμνα στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο.
Ο νεοεισαγόμενος θεσμός του μέντορα, πολύ θετικός κατά τα λοιπά, παρουσιάζει ωστόσο ζητήματα, αφού αφενός οι προϋποθέσεις και τα προσόντα στη θέση αυτή δεν είναι σαφώς καθορισμένα, όπως είναι και ασαφής ο ρόλος που καλείται να διαδραματίσει.
Επίσης, αμφισβητούμενη είναι και η επάρκεια και η καταλληλότητα του ΕΚΕΠΥΣ, για το λόγο για τον οποίο επικαλείται το νομοσχέδιο τη συμβολή του.
Επιπρόσθετα, θα ήθελα να σταθώ και σε ένα σημείο του νομοσχεδίου που σχετίζεται πολλαπλώς με το στόχο της αναβάθμισης, τόσο της σχολικής, ιδίως της δευτεροβάθμιας, όσο και της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης. Και αυτό αφορά την απόφαση να καταργηθεί η βάση του δέκα για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, η οποία απόφαση είναι κατά βάση ατεκμηρίωτη και βεβιασμένη.
(FT)

(XS)
Ατεκμηρίωτη, διότι η επίκληση των ανά την περιφέρεια πανεπιστημιακών τμημάτων με άδειες αίθουσες και καθηγητές χωρίς διδακτικό προσωπικό, καταδεικνύει ακριβώς το αποτέλεσμα μιας πελατειακής αντίληψης της εκπαιδευτικής πολιτικής, μιας πολιτικής που προέκρινε τη δημιουργία τμημάτων και σχολών, χωρίς ουσιαστικό επιστημονικό αντικείμενο, ανεπαρκείς υποδομές και με διδακτικό προσωπικό ίσως αμφισβητούμενης επιστημονικής συγκρότησης.
Καταλήγουμε, λοιπόν, έτσι να συντηρούμε με τεχνητή αναπνοή τμήματα που δεν είναι πραγματικά βιώσιμα και μάλιστα σε περίοδο οικονομικής κρίσης. Βεβιασμένη δε είναι η απόφαση αυτή, διότι σε κάθε περίπτωση δεν υπάρχουν στοιχεία τα οποία επιβεβαιώνουν αυτήν την ανάγκη, παρά την επίκλησή τους από το κείμενο του νομοσχεδίου και τις θέσεις της Υπουργού. Εν προκειμένω δε, με την απόφαση αυτή δίνουμε και ένα λάθος μήνυμα, κύριε Πρόεδρε, σε όλη την νεολαία, που την καλούμε να ανταποκρίνεται σε πολύ χαμηλούς στόχους.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η αναβάθμιση του ρόλου του εκπαιδευτικού λειτουργού ως αυτονόητη συνθήκη για ένα καλύτερο σχολείο δεν είναι εφικτή μόνο με ρυθμίσεις τεχνικού χαρακτήρα. Κυρίως, δεν είναι εφικτή στο βαθμό που το σύστημα θα συνεχίσει να υποχρηματοδοτείται, αδυνατώντας έτσι να καλύψει τις ανάγκες των συντελεστών του συστήματος, δηλαδή των εκπαιδευτικών, των μαθητών, αλλά και τις απαιτήσεις μιας δυναμικής και ταχύτατα εξελισσόμενης κοινωνίας της γνώσης.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ευάγγελος Αργύρης): Κι εμείς σας ευχαριστούμε.
Το λόγο έχει ο κ. Ζήσης Τζηκαλάγιας, Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας.
ΖΗΣΗΣ ΤΖΗΚΑΛΑΓΙΑΣ: Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, συζητάμε σήμερα επί της αρχής του νομοσχεδίου που φέρνει η Κυβέρνηση, για τη δήθεν βελτίωση της κατάστασης των εκπαιδευτικών με την αλλαγή του τρόπου αξιολόγησής τους.
Αλλά δράττομαι της ευκαιρίας, επειδή περνάμε δύσκολες μέρες και λέμε ότι το μεγάλο πρόβλημα που μας απασχολεί είναι η βαθειά οικονομική κρίση της χώρας, θέλω να πω κάτι που λέω εδώ και τόσα χρόνια στην εκλογική μου περιφέρεια με στεντόρεια τη φωνή όταν με ρωτάνε για τα υπέρ και τα κατά που έκανε το ΠΑΣΟΚ και θέλω να πως αυτή τη στιγμή ότι φυσικά στα πλαίσια της πλουραλιστικής κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας όλα τα Κόμματα πρέπει να εναλλάσσονται, να έχουν τη δυνατότητα και καλώς εναλλάσσονται στην διακυβέρνηση της χώρας. Και το ΠΑΣΟΚ έρχεται τρίτη φορά στην εξουσία, πρώτη φορά το 1981, το 1993, κυβέρνησε μέχρι τώρα δεκαεννιά χρόνια, έχει κάνει και θετικά πράγματα και τα έχουμε αναγνωρίσει.
Όταν με ρωτούν οι συμπολίτες μου ποιο είναι το μεγαλύτερο κακό που έκανε το ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα, λέω ότι το μεγαλύτερο κακό που έκανε είναι στην Παιδεία. Το κακό που έγινε στην Παιδεία είναι μεγαλύτερο από αυτό που έχει γίνει και λέμε σήμερα ότι έχουμε οικονομική κρίση. Κατ’ αρχάς εκείνα τα χρόνια προβήκατε, δήθεν προοδευτικά, στην κατάργηση της αξιολόγησης των διδασκόντων και των διδασκομένων. Καταργήσατε τον επιθεωρητή, αλλάξατε και τους τίτλους του Γυμνασιάρχη και του Λυκειάρχη σε Διευθυντές, λες και δεν είναι ωραία ελληνική λέξη το να άρχει κανείς του Γυμνασίου ή να άρχει του Λυκείου.
Στο Δημοτικό καταργήσατε τη βαθμολογία. Βάλλατε τους δασκάλους να μην βαθμολογούν τα γραπτά των μαθητών με κόκκινο μολύβι, για να μην έχουν ψυχολογικό πρόβλημα οι μαθητές. Αν είναι δυνατόν! Προτρέπατε τους δασκάλους να βάζουν σε όλους δέκα και φτάσαμε στο σημείο οι απόφοιτοι της έκτης Δημοτικού το 80% να είναι αριστούχοι. Και προκειμένου η ηθική αμοιβή που είναι το ποιος θα πάρει τη σημαία ή ποιος θα είναι παραστάτης, να γίνεται με κλήρωση. Που είναι η ευγενής άμιλλα, που προάγει την πρόοδο στη μόρφωση και τη μάθηση;
Κάνετε δήθεν καινοτομίες, προκαλέσατε βασικές ελλείψεις στη μόρφωση. Στο Γυμνάσιο υπάρχουν πολλά άχρηστα μαθήματα. Οι μαθητές μας και στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο έχουν προβλήματα με τη σπονδυλική τους στήλη, υποχρεώνονται να κουβαλούν μαζί τους όλα τα βιβλία. Αν είναι δυνατόν! Απ’ αυτό φαίνεται πόσα πολλά γράμματα μαθαίνουν; Το πόσο βάρος έχει η τσάντα τους; Ανεπίτρεπτα πράγματα. Και ενώ υπάρχουν ώρες ευέλικτης ζώνης, αντί να διδάσκονται χρήσιμα μαθήματα, όπως παραδείγματος χάρη, η τοπική ιστορία και ο πολιτισμός της περιοχής ούτε αυτό δεν γίνεται.
Αν πάμε στο Λύκειο, τα Λύκεια τα έχουμε μετατρέψει σε εξεταστικά κέντρα προετοιμασίας. Στην τρίτη Λυκείου, δεν το συζητάμε, αλλά και στην δευτέρα Λυκείου τα παιδιά ασχολούνται, διαβάζουν, μελετούν έξι μαθήματα. Ξοδεύουν πάρα πολλά λεφτά στα φροντιστήρια, γιατί; Για να καταφέρουν να περάσουν σε κάποια πανεπιστήμια χαμηλού επιπέδου.
Καταργήσατε τους τόνους και τα πνεύματα. Όπως, είπε και ο σπουδαίος φιλόλογος και συγγραφές, ο Σαράντος Καργάκος «ίσως γλώσσα απνεύματως είναι γλώσσα απνευμάτιστως», έχασε το χρώμα της τη ζωντάνια της η ελληνική γλώσσα και αυτό το λένε, υπάρχουν φωνές από όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων, που μιλάνε για επαναφορά των τόνων και των πνευμάτων.
Το αν θα είναι ένα σχολείο καλό στην εκπαίδευση, εξαρτάται από τον πατριωτισμό του διευθυντού κυρίως ή κάποιου εκπαιδευτικού. Αν, όμως, όλη η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι άσχημη, πώς να μοχθήσει και να παράγει έργο ο εκπαιδευτικός που το θέλει αυτό;
Στην ανωτάτη Παιδεία με το νόμο πλαίσιο του 1982 είχατε βάλει τους φοιτητές να συνδιοικούν τα πανεπιστήμια, σε πολύ μεγάλα ποσοστά να αποφασίζουν και για την εκλογή των πανεπιστημιακών δασκάλων. Γι’ αυτό δημιουργήθηκαν πάρα πολλά προβλήματα. Θέλατε όλοι να περνάνε κάπου. Γεμίσατε όλη την Ελλάδα με ΑΕΙ και ΤΕΙ. Κάθε πρωτεύουσα νομού έχει ΑΕΙ, κάθε κωμόπολη έχει ΤΕΙ. Πλέον τώρα δεν μιλάμε αν κάποιος μαθητής πέρασε κάπου με αγωνία, όλοι λέμε που πέρασε. Αυτό είναι το θέμα; Να έχουμε δηλαδή, τους νέους μας με πτυχία, χωρίς να έχουν κανένα αντίκρισμα;
Πώς φαίνεται το χαμηλό επίπεδο της Παιδείας μας; Πλέον δεν έρχονται ξένοι να σπουδάσουν στην Ελλάδα. Κύριε Πρόεδρε, και στα δικά σας χρόνια και στα δικά μου υπήρχαν πάρα πολλοί αλλοδαποί που σπούδαζαν στα πανεπιστήμια τουλάχιστον των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης. Πλέον δεν τους έχουμε ούτε αυτούς. Γιατί; Είμαστε και ακριβοί, αλλά έχουμε και χαμηλό επίπεδο σπουδών.
Δεν υπάρχει σε καμμία περίπτωση σύνδεση της παραγωγικότητας των αναγκών που έχει η οικονομία και η κοινωνία σε πτυχιούχους, που παράγουμε. Θέλετε να σας πω τη φιλελεύθερη άποψη για την Παιδεία, που την έλεγα εδώ και τριάντα χρόνια; Φυσικά ο κάθε νέος έχει δικαίωμα στη μόρφωση, να σπουδάσει όποια επιστήμη θέλει, κοινωνιολογία, φιλοσοφία, αλλά εσείς του δώσατε την εντύπωση ότι το πτυχίο του πανεπιστημίου είναι ταυτόχρονα και πιστοποιητικό διορισμού στο δημόσιο. Αυτή τη νοοτροπία δημιουργήσατε και αυτό πληρώνουμε σήμερα, κυρία Υφυπουργέ, που παρευρίσκεστε στην Αίθουσα σήμερα σαν εκπρόσωπος της Κυβέρνησης.
Κάποτε τα ελληνικά πανεπιστήμια ήταν σε υψηλές θέσεις, είχαν και κάποιες από τις υψηλότερες θέσεις. Δεν το βλέπουμε σήμερα. Αυτό φαίνεται και από άλλα πράγματα. Μαθητές μας πρώτευαν σε διαγωνισμούς πανευρωπαϊκούς και παγκόσμιους. Αυτό έχει περιοριστεί.
Και αν θέλετε –και τελειώνω, κύριε Πρόεδρε, ένα σχολείο εξαρτάται από το μέσο όρο των αποφοίτων του λυκείου στα δεκαοκτώ χρόνια τι παιδεία παρέχει. Και όλοι ομολογούν ότι αυτό το επίπεδο έχει πέσει τα τελευταία χρόνια και γι’ αυτό φέρετε πολύ μεγάλη ευθύνη εσείς. Δεν είναι η Παιδεία που είχαμε παλιότερα, δυστυχώς, με το να έχουμε περισσότερες ξένες γλώσσες ή περισσότερες γνώσεις στις νέες τεχνολογίες, όταν δεν γνωρίζεις την ιστορία της πατρίδας σου, τη γεωγραφία της πατρίδας σου, της Ευρώπης και του όλου κόσμου, την τοπική ιστορία και τον πολιτισμό. Δεν είναι Παιδεία αυτή.
Και κλείνω λέγοντας ότι το μεγάλο κατάντημα, στο οποίο οδηγήσατε με την πολιτική σας την Παιδεία τα τελευταία χρόνια που διακυβερνήσατε τη χώρα, είναι ότι στις ηλικίες δεκαοκτώ έως τριάντα όλοι σπουδάζουν κάτι ή είναι προπτυχιακοί ή είναι μεταπτυχιακοί φοιτητές. Γι’ αυτό έχουμε αυτήν τη σημερινή κατάσταση, γι’ αυτό έχουμε αυτές τις κοινωνικές εκρήξεις. Εκεί οδηγείται η κοινωνία μας και ιδιαίτερα οι νέοι. Και να λάβετε υπ’ όψιν ότι αυτός ο αριθμός των νέων, δεκαοκτώ με τριάντα, πολλές φορές δεν υπολογίζεται και στους δείκτες της ανεργίας.
Άρα, λοιπόν, η κατάσταση στην οποία οδηγήσατε τη χώρα είναι ακόμη χειρότερη στην Παιδεία. Με αυτές τις σκέψεις είναι αυτονόητο ότι θα καταψηφίσουμε το νομοσχέδιο που φέρνετε.
Ευχαριστώ.
(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ευάγγελος Αργύρης): Το λόγο έχει η Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας κα Τσαμπίκα Ιατρίδη.
ΤΣΑΜΠΙΚΑ ΙΑΤΡΙΔΗ: Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, πιστεύω ότι με την παρουσίαση των μέτρων από την Κυβέρνηση την Κυριακή που μας πέρασε και με τη σημερινή κατάθεση του αντίστοιχου νομοσχεδίου, εξηγούνται πλέον επαρκώς οι στοχεύσεις και οι ρυθμίσεις του παρόντος νομοσχεδίου.
Και διαβάζω από τα Πρακτικά ό,τι είπε και η Υφυπουργός, η κα Χριστοφιλοπούλου, στην Επιτροπή σχετικά με τη συμμόρφωση του Υπουργείου Παιδείας με το πρόγραμμα σταθερότητας. Για να μη δημιουργούνται παρεξηγήσεις, θα ήθελα να διευκρινίσω ότι το Υπουργείο Παιδείας εξαιρείται από αυτόν τον κανόνα με απόφαση του Πρωθυπουργού. Απλώς, δεν έχουμε άπειρους πόρους για να προσλαμβάνουμε. Εκεί είναι όλη η ουσία, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι.
Έρχεται τώρα το Υπουργείο και καθιερώνει νέο σύστημα πρόσληψης, αποκλειστικά μέσω ΑΣΕΠ.

(XF)

(1FT)
Προχωρά στην κατάργηση του υπάρχοντος συστήματος και αφήνει μετέωρους χιλιάδες εκπαιδευτικούς. Εκπαιδευτικούς, οι οποίοι προκειμένου να ανέβουν ψηλά στους πίνακες, πήγαν και υπηρέτησαν σε δυσπρόσιτες περιοχές, άφησαν οικογένειες και είχαν σημαντικές στερήσεις. Και το έκαναν αυτό γιατί πίστευαν σε ένα κράτος που τιμά το λόγο του. Δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει. Και δεν συμβαίνει γιατί η μεταβατική περίοδος των δύο ετών, η οποία προβλέπεται στο νομοσχέδιο, δεν επαρκεί για να διοριστούν όσοι έχουν θεμελιώσει ισχυρή προσδοκία για κάτι τέτοιο. Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Ταυτόχρονα καθιερώνετε ανοιχτούς διαγωνισμούς ΑΣΕΠ, οι οποίοι θα γίνονται κάθε δύο χρόνια. Το γεγονός ότι οι διαγωνισμοί θα είναι ανοιχτοί πιστεύω ότι θα οδηγήσει στρατιές εκπαιδευτικών, οι οποίοι θα περιμένουν μάταια το διορισμό τους. Σε μια δύσκολη εποχή θα έχουμε νέο εμπόριο ελπίδων.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το νομοσχέδιο περιλαμβάνει και άλλες διατάξεις που ελάχιστα προσθέτουν στην αναβάθμιση του εκπαιδευτικού. Αντίθετα, το παρόν σχέδιο νόμου υποβαθμίζει κατηγορίες ανθρώπων που δικαιούνται τις ειδικής μέριμνας της πολιτείας. Δεν είναι δυνατόν το Υπουργείο να ισοπεδώνει τις προσπάθειες των ανθρώπων με αναπηρία πάνω από 67% και των πολυτέκνων. Με τις νέες ρυθμίσεις και τις μοριοδοτήσεις που προβλέπονται γι’ αυτές τις κατηγορίες, είναι σαν να τους κλείνει την πόρτα κατάμουτρα. Ουσιαστικά τους καταδικάζετε στην ανεργία.
Επιτρέψτε μου εδώ να διαβάσω ένα απόσπασμα από μια επιστολή που μου έστειλε μια συμπατριώτισσά μου από τα Δωδεκάνησα, η οποία πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας. Το κάνω για να δείξω ότι όντως υπάρχει πρόβλημα και σας καλώ να δείτε την περίπτωση αυτή.
Λέει η εκπαιδευτικός: «Σας γνωρίζω ότι εργάστηκα ως ωρομίσθια για δύο χρόνια στο ακριτικό Καστελόριζο, όπου και μου παρουσιάστηκε η ασθένεια και παρ’ όλα τα τρομερά συμπτώματά της, συνέχισα να υπηρετώ με βαθιά παιδαγωγική συνείδηση σε βάρος της υγείας μου και με ανύπαρκτες παροχές ιατρικής βοήθειας σε ένα τέτοιο ακριτικό νησί. Η αμοιβή μου για το διάστημα αυτό καταβλήθηκε μετά την παρέλευση ενός ολόκληρου χρόνου. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζω να παρέχω τις υπηρεσίες μου στην εκπαίδευση με την ίδια συνείδηση και αγάπη προς τους μαθητές μου, γεγονός που μου δίνει δύναμη να συνεχίσω να ζω και να προσφέρω».
Αυτό μας λέει η συγκεκριμένη εκπαιδευτικός. Απλά, ανθρώπινα και με αξιοπρέπεια. Και πιστεύω, κυρία Υπουργέ, ότι μακριά από λαϊκισμούς και ψηφοθηρίες, αξίζει να ακούσουμε και να αφουγκραστούμε την περίπτωση αυτή καθώς και εκατοντάδες άλλες περιπτώσεις και να δείτε τα ζητήματα αυτά.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το νομοσχέδιο προχωρά και σε άλλες ρυθμίσεις, οι οποίες δεν προωθούν ούτε την αναβάθμιση του εκπαιδευτικού, ούτε εξασφαλίζουν αντικειμενικούς κανόνες αξιολόγησης και αξιοκρατίας.
Θα σταθώ λόγο χρόνου σε ορισμένα σημεία και επιφυλάσσομαι να επεκταθώ στην κατ’ άρθρο συζήτηση.
Κατ’ αρχήν, βάζετε το καθεστώς του δόκιμου εκπαιδευτικού για δύο χρόνια, τον οποίο θα κρίνει ένας μέντορας. Ο ρόλος του μέντορα θα καθορίζεται με τα υποκειμενικά κριτήρια που θα βάζει η κάθε υπουργική απόφαση. Και σας ρωτώ: Ο μέντορας αυτός θα κρίνει και θα αξιολογεί τον δόκιμο εκπαιδευτικό, ανεξάρτητα από την ειδικότητα που θα έχει; Όλα αυτά θα πρέπει να αποσαφηνιστούν. Το ίδιο ασαφές είναι και το πλαίσιο αξιολόγησης των σχολικών μονάδων. Δεν είναι όλα τα σχολεία το ίδιο. Δεν αντιμετωπίζουν τις ίδιες καταστάσεις. Σας ξανά λέω, δεν είναι το ίδιο μια σχολική μονάδα στην Πάτμο με μια σχολική μονάδα στην Αθήνα. Υπάρχουν διαφορές σε σχολεία ακόμη και μέσα στην πόλη της Ρόδου, όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα.
Έρχεστε και μιλάτε για δημόσια αξιολόγηση των σχολικών μονάδων. Ακούστε, δεν είμαι ενάντια στην αξιολόγηση του οποιουδήποτε, απλώς εδώ τίθενται ευαίσθητα ζητήματα, που έχουν να κάνουν και με τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς.
Πιστεύω ότι δεν είναι τυχαία ότι στη Φιλανδία, όπου μου δόθηκε η δυνατότητα να δω το εκπαιδευτικό τους σύστημα, η αξιολόγηση δεν κοινοποιείται ακριβώς για να μην οδηγήσει σε γκετοποίηση. Αντίθετα, εκτιμάται αναλόγως από τους φορείς και λαμβάνονται οι αντίστοιχες πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση των προβλημάτων. Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί σ’ αυτά τα ζητήματα.
Έχοντας διδάξει και η ίδια, μπορώ να σας πω ότι δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να βάζουμε ταμπέλες. Κι αυτό γιατί αν μία ταμπέλα μπει, δύσκολα βγαίνει.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το νομοσχέδιο έχει και άλλα πολλά σημεία. Θα επεκταθώ στη συζήτηση κατ’ άρθρον. Πιστεύω, όμως, ότι δεν εξυπηρετεί την αρχή της αναβάθμισης του ρόλου του εκπαιδευτικού. Αντίθετα, ενώ από τη μία του ζητά αυξημένα προσόντα, πιστοποιήσεις, πτυχία, μεταπτυχιακά, διδακτορικά, προϋπηρεσία κ.λπ., από την άλλη τον καθιστά όμηρο, τον βάζει σε μια σειρά όχι προτεραιότητας, αλλά σημαντικής ανασφάλειας και αυτό θα έχει επίπτωση στο εκπαιδευτικό μας σύστημα και πρώτα απ’ όλα στους ίδιους τους μαθητές.
Σας ευχαριστώ πολύ.
(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ευάγγελος Αργύρης): Και εμείς ευχαριστούμε.
Ο Βουλευτής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. κ. Ιωάννης Βούρος έχει το λόγο.
ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΟΥΡΟΣ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δυστυχώς σήμερα οι κοινωνίες των ανθρώπων είναι περισσότερο του «φαίνεσθαι» και όχι του «είναι». Επόμενο είναι και ο ανταγωνισμός των κομμάτων σε όλα τα επίπεδα πολλές φορές να εξαντλείται όχι μόνο σε λόγια αλλά και σε κινήσεις εντυπώσεων που υπογραμμίζουν αυτό το «φαίνεσθαι» και όχι την ουσία της πολιτικής.
Λένε πως τα αφεντικά του κόσμου είναι οι χρηματιστηριακές αγορές, οι πολυεθνικοί όμιλοι, οι μιντιακοί γίγαντες και πάει λέγοντας. Θα προσθέσω ένα ακόμα, κατά την άποψή μου το βασικότερο αφεντικό, θεμέλιο, πυλώνα αν θέλετε της κοινωνίας: την παιδεία, το σχολειό. Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει πως σε έναν κόσμο, που ταλανίζεται από χίλια δυο προβλήματα, η οικονομία του μέλλοντος είναι η οικονομία της γνώσης και της καινοτομίας και πως κυρίως εκεί πρέπει να επενδύσει η σύγχρονη κοινωνία;
Πάρα πολλοί υπεύθυνοι για την παιδεία στο παρελθόν δεν είχαν επί της ουσίας όραμα, γιατί δεν πίστευαν ότι δεν είχαν την ικανότητα να αλλάξουν το μέλλον. Είναι πολιτικοί που συγχέουν το όραμα με την προφητεία. Πιστεύουν πως ο κόσμος ζητά να προβλέψουν το μέλλον ενώ αυτό που απαιτείται είναι να το επινοήσουν.
Ο ρόλος της πολιτικής είναι να προτείνει ένα μέλλον και να το καθιστά εφικτό, να κάνει δηλαδή το αυτονόητο. Αυτό κάνει το νέο νομοσχέδιο για την παιδεία. Σχεδίασε και υποστηρίζει το αυτονόητο για το σχολείο, για την τάξη, τον μαθητή, τον δάσκαλο, τον καθηγητή. Προτείνει και κάνει νόμο το αυτονόητο για την παιδεία.
Καιρό τώρα συζητάμε σ’ αυτή την Αίθουσα, στους διαδρόμους, στο εντευκτήριο, αν θέλετε, στα πολιτικά μας γραφεία, πως ήρθε η ώρα να βγούμε από το τέλμα. Αυτή η έξοδος δεν καθορίζεται με το να καταρτίσουμε ένα κατάλογο με μεταρρυθμίσεις που θα μείνουν απλά στα χαρτιά. Έχουμε χορτάσει από τέτοιου είδους απόπειρες. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι η χώρα ανάμεσα σε όλα τα άλλα συσσώρευσε καθυστερήσεις και αγκυλώθηκε σε πολλούς τομείς. Έρχεται, όμως, μια στιγμή που είναι προτιμότερο να αναδιαρθρώσεις πλήρως μια πολιτική, ξεκινώντας από την αρχή, από τη βάση, δηλαδή από το απλό, παρά να συγκεντρώσεις μηχανισμούς καινούργιους που θα συνεχίσουν να στοιβάζονται πάνω στους παλιούς. Δεν είναι δυνατόν να αλλάζουμε τα πάντα από ευχαρίστηση και μόνο ότι τα αλλάζουμε. Αλλάζουμε σημαίνει ότι δεν διστάζουμε να φτάσουμε στο βάθος των πραγμάτων όταν αυτό είναι αναγκαίο.
Επί του προκειμένου, λοιπόν, το ζήτημα της γνώσης για μας είναι κεφαλαιώδες για το πεπρωμένο της χώρας, για τη θέση της χώρας στον αυριανό κόσμο. Κάθε μέρα η παγκοσμιοποίηση βάζει σε όλο και μεγαλύτερο κίνδυνο τα συστήματα που μέχρι τώρα υπηρετούσαν το μαθητή και το σχολείο. Την ώρα της καινοτομίας, την ώρα της γνώσης, οι επιδόσεις του δικού μας συστήματος, αυτού που διαμορφώνουμε σήμερα με αυτό το νομοσχέδιο, είναι καθοριστικές για το μέλλον περισσότερο από ποτέ.
Αποφασίζουμε σήμερα για το αν θέλουμε το δυναμικό που θα στελεχώσει τη χώρα, θα παράξει μακροπρόθεσμα πλούτο ανταγωνιστικής γνώσης. Αποφασίζουμε σήμερα για το αυριανό επίπεδο της ζωής της δικής μας αλλά και των παιδιών μας.
Στην πρόκληση των καιρών η διαπίστωση ενός αντικειμενικού παρατηρητή είναι ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν ανταποκρίνεται στις καλύτερες διεθνείς προδιαγραφές και εμφανίζει πολύ ανησυχητικά σημεία αδυναμίας. Στην Ελλάδα, όμως, τα πλεονεκτήματα δεν λείπουν. Δεν λείπουν τα ταλέντα. Πρέπει να βρούμε τον τρόπο να διαμορφώσουμε τις αναγκαίες προϋποθέσεις για να μπορέσουν αυτά τα ταλέντα να εκφραστούν πλήρως. Θα έλεγα πως, ναι, είναι επείγον να αυξήσουμε τα κονδύλια. Αλλά αυτό δεν θα είναι αρκετό αν δεν αναμορφώσουμε σε βάθος την οργάνωση και τη λειτουργία του συστήματος, οι κατευθυντήριες γραμμές του οποίου, ας το ομολογήσουμε, δεν άλλαξαν και πολύ τις τελευταίες δεκαετίες.
Χρόνια τώρα βλέπουμε το σχολείο με παρωπίδες, που δεν λαμβάνουν υπόψη τους την πραγματικότητα του σχολικού θεσμού, των προσδοκιών του και των αναγκών του. Δυσαναλογία στην παιδαγωγική εξέλιξη, εκλογική πελατειοκρατία, μειωμένα οικονομικά μέσα, χαμηλού επιπέδου επαγγελματική κατάρτιση, απαξιωμένο –κακώς κατά την άποψή μου- διδακτικό προσωπικό. Αποτέλεσμα, το σχολείο έμεινε μόνο του και οι οικογένειες να βιώνουν τη διάψευση των προσδοκιών τους.
Σήμερα, λοιπόν, αποδεδειγμένα -σίγουρο είναι αυτό- όσο ποτέ είναι ότι δεν υπάρχει κοινωνική πρόοδος χωρίς σχολική πρόοδο. Το σχολείο από την πλευρά του έχει μία και μόνο απαίτηση: Να του υποδείξουμε τις προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει και τους στόχους που μπορεί να πετύχει και να του δείξουμε εμπιστοσύνη ότι μπορεί να το κάνει.
Όλες οι μελέτες επιβεβαιώνουν ότι ίσως ο κύριος παράγοντας της επιτυχίας των παιδιών είναι τα παιδαγωγικά προσόντα των εκπαιδευτικών.




(PS)
(1XF)
Χρόνια ζητούσαμε την φιλοσοφική λίθο για να λύσουμε το πρόβλημα της κατάργησης των δασκάλων και των καθηγητών. Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο φέρνει και εδώ τη λύση. Δεν διανοούμαι δάσκαλο ή καθηγητή που δεν ενδιαφέρεται για την προσωπική του εξέλιξη.
Εδώ είμαστε, λοιπόν, για να αποδείξουμε πως είναι λανθασμένη και κακή αντίληψη πως το επίπεδο έχει πέσει.
(Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή)
Δώστε μου σας παρακαλώ μισό λεπτό, κύριε Πρόεδρε.
Είναι αλήθεια πως οι ανισότητες στην εκπαίδευση έχουν βαθύνει, αλλά εδώ είμαστε για να αποδείξουμε πως η εθνική παιδεία με το στελεχιακό δυναμικό της σε δάσκαλους και καθηγητές είναι πλούσια. Εδώ είμαστε για να αποδείξουμε πως δεν υπάρχει σχολικό Απαρτχάιντ. Εδώ είμαστε με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο για να αποδείξουμε πως δεν υπάρχουν σχολικές μονάδες «σκουπιδοτενεκέδες».
Είναι άδικο προς κάθε κατεύθυνση και προς τους δάσκαλους και τους καθηγητές και τους διευθυντές που δίνουν όλο τους τον εαυτό και δουλεύουν με αφοσίωση.
Υπάρχει κάποιος που δεν γνωρίζει και παραδείγματα επίορκων; Παραδείγματα κάποιων που για ιδιοτελείς και μόνο σκοπούς και λόγους ενεργούν εις βάρος του μαθητή και της μάθησης;
Το νομοσχέδιο, λοιπόν, τώρα απλώνει ένα δίκτυ ασφαλείας στο μαθητή και αυτό είναι το σύνθημα άλλωστε «πρώτα ο μαθητής» και θέτει στην υπηρεσία του το εκπαιδευτικό δυναμικό. Κάποιοι διαμαρτύρονται και χαρακτηρίζουν σκάνδαλο το νομοσχέδιο. Σκάνδαλο δεν είναι να βελτιώνεις την εθνική παιδεία, σκάνδαλο είναι να αφήνεις να βαλτώνει μια κατάσταση.
Δείτε προηγμένες σε θέματα παιδείας χώρες. Επενδύουν μαζικά στο σχολείο, γιατί έχουν αντιληφθεί απόλυτα ότι στην κοινωνία της γνώσης το πιο σημαντικό πλεονέκτημα και η καλύτερη μακροπρόθεσμα επένδυση μιας χώρας είναι τα μυαλά, η ευφυΐα του λαού, το δυναμικό της νεολαίας. Εκεί, λοιπόν, επενδύουμε και οι τόκοι από το κεφάλαιο που κατατίθεται σήμερα θα είναι αύριο το κέρδος της πατρίδας.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΠΑ.ΣΟ.Κ.)
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ευάγγελος Αργύρης): Και εμείς ευχαριστούμε τον κ. Βούρο.
Το λόγο έχει ο Μιχάλης Μπεκίρης Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΠΕΚΙΡΗΣ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Τα θέματα της παιδείας συγκέντρωναν και εξακολουθούν να συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον όλων των πολιτών. Είναι ένας τομέας της δημόσιας ζωής που πάντοτε έχουμε ιδιαίτερη σχέση και που όλοι ανεξαιρέτως θέλουμε συνεχώς να βελτιώνουμε.
Ασφαλώς, υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις, διαφορετικές τακτικές, διαφορετικές πολιτικές. Σίγουρα, οι λύσεις που προτείνουμε είναι διαφορετικές. Έχουμε, όμως, ως κοινό παρανομαστή την γενική βελτίωση του επιπέδου της παρεχόμενης εκπαίδευσης.
Θυμάμαι ως Βουλευτής της συμπολίτευσης τα προηγούμενα χρόνια τη μόνιμη, την έντονη αντίδραση της τότε Αξιωματικής Αντιπολίτευσης για τα πάντα. Δεν βρήκε τίποτε σωστό. Το αντίθετο. Πολέμησε και μάλιστα λυσσαλέα οποιαδήποτε αλλαγή. Αλλαγές που έφερε ο νόμος πλαίσιο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αλλαγές που λειτούργησαν ευεργετικά στο σύνολο της εκπαίδευσης. Μηδένιζε, ισοπέδωνε, πλειοδοτούσε στην δημαγωγία και στον λαϊκισμό.
Σήμερα ως Κυβέρνηση ξεκίνησε με τυμπανοκρουσίες και με μεγάλα λόγια. Μίλησε για το νέο σχολείο, για το έξυπνο σχολείο, για το πράσινο σχολείο. Μίλησε για τεράστιες αλλαγές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Μίλησε για τα πάντα χωρίς, όμως, να πει απολύτως τίποτα, χωρίς να έχει μια πυξίδα να ακολουθήσει.
Το πρόβλημα ήταν και παραμένει για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. να ακυρώνει ό,τι έκανε η κακή Νέα Δημοκρατία. Λειτουργεί παρορμητικά, χωρίς κανένα απολύτως σχέδιο, μόνο με μεγαλοστομίες, μόνο με μεγαλεπήβολα σχέδια, αλλά στην πράξη ένα απόλυτο μηδέν.
Μετά από επτά μήνες στη διακυβέρνηση του τόπου, εισάγει στη Βουλή ένα πολυνομοσχέδιο για την Παιδεία, που αφορά τους πάντες και τα πάντα, τον μέντορα, τον δόκιμο εκπαιδευτικό, τα συγγράμματα, τη μεταλυκειακή εκπαίδευση τους διορισμούς των εκπαιδευτικών, την αξιολόγηση και άλλα πολλά.
Θα ήθελα να σταθώ λόγω χρόνου κυρίως στα ζητήματα που αφορούν την τριτοβάθμια εκπαίδευση και τη βάση του δέκα. Πραγματικά, πιστεύω ότι είναι λογικό να υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις και θεμιτό και λογικό. Η εμμονή, όμως, με βάση κυρίως τον λαϊκισμό είναι εντελώς ανεξήγητη. Εάν ο λόγος που προχωρεί η κυβέρνηση σ’ αυτή τη ρύθμιση είναι ότι το είχε υποσχεθεί όταν ήταν Αξιωματική Αντιπολίτευση, τότε κακώς πράττει.
Σύμφωνοι, το είχατε υποσχεθεί, όμως, δεν είναι το μόνο το οποίο είχατε υποσχεθεί. Εάν μετρήσουμε πόσα είχε υποσχεθεί η Κυβέρνηση, τα οποία δεν τηρεί, θα χρειαστούμε αρκετές συνεδριάσεις της Ολομέλειας για να τα αναπτύξουμε.
Μην προσπαθεί, λοιπόν, η Κυβέρνηση να φανεί συνεπής εκεί που δεν πρέπει. Ας φανεί σε άλλα. Όπως, το περίφημο ότι «τα λεφτά υπάρχουν». Υπήρχαν στο 13ο και 14ο μισθό. Υπήρχαν στη 13η και 14η σύνταξη. Υπήρχαν, επίσης, στην περικοπή των επιδομάτων, στην αύξηση της έμμεσης και της άμεσης φορολογίας. Υπήρχαν, πράγματι, τα χρήματα και κατάφερε η Κυβέρνηση Παπανδρέου και τα βρήκε.
Δυστυχώς, η κακή Νέα Δημοκρατία και ο κακός Καραμανλής δεν μπορούσε να τα βρει με την ευκολία που πράγματι σήμερα τα βρήκε το ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Ας αφήσει, λοιπόν, τις κορώνες η Κυβέρνηση περί προεκλογικής δέσμευσης με βάση του δέκα γιατί σχεδόν το σύνολο των υποσχέσεων ξεχάστηκε. Ξεχάστηκαν και γρήγορα οι καλύτερες ημέρες και κατόρθωσαν μέσα σε έξι μόνο μήνες να καταντήσουν τη χώρα να μην μπορεί να δανειστεί. Κατόρθωσαν να συγκρινόμαστε με τη Βενεζουέλα και με το Πακιστάν σε ό,τι αφορά το επίπεδο του δανεισμού.
Κύριε Πρόεδρε, η βάση του δέκα ήταν μια πολύ σημαντική ρύθμιση για τη βελτίωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και ιδιαίτερα για τα Τ.Ε.Ι. Ήταν μια ευκαιρία για τα περιφερειακά πανεπιστήμια και τα Τ.Ε.Ι. να αλλάξουν επιτέλους το αντικείμενο σπουδών. Να γίνουν πιο ανταγωνιστικά, να προσελκύσουν φοιτητές που ενδιαφέρονταν για το αντικείμενο των σπουδών.
Ποιον πραγματικά έβλαψε η βάση του δέκα; Τα τμήματα που αποφοιτούσε με το ζόρι το 10% των εισαχθέων; Ακόμη και ως μέσο άσκησης περιφερειακής πολιτικής είχε αποτύχει, γιατί απλά γινόταν με τον εσφαλμένο τρόπο. Γιατί δεν υπήρχε πραγματικό ενδιαφέρον από τους φοιτητές. Πολλές φορές εγγράφονταν και ούτε καν έμεναν στην πόλη όπου ήταν η σχολή.
Αν θέλουμε, λοιπόν, να ασκήσουμε περιφερειακή πολιτική, ας δημιουργήσουμε τμήματα στην περιφέρεια και για τα ΑΕΙ και για τα ΤΕΙ, τα οποία θα συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον. Ας κάνουμε κάτι για την αφαίμαξη των περιφερειακών τμημάτων από τις μεταγραφές.
Στα κεντρικά πανεπιστήμια διπλασιάζεται ο αριθμός των φοιτητών από τις μεταγραφές. Δεν θα επιτύχουμε τίποτα απολύτως με την παράταση του βίου σχολών που δεν έχουν απολύτως κανένα νόημα. Το μόνο που θα καταφέρει η Κυβέρνηση, θα είναι να εξαπατήσει για βραχύ, όμως, χρονικό διάστημα κάποιες τοπικές κοινωνίες που αντιμετώπισαν προβλήματα. Θα τις βοηθούσε, όμως, πραγματικά αν δημιουργούσε ανταγωνιστικά τμήματα σ’ αυτές τις περιοχές.
Ένα άλλο ζήτημα είναι αυτό που αφορά στα συγγράμματα των φοιτητών. Πράγματι, η ηλεκτρονική διανομή συγγραμμάτων καθιερώθηκε από την προηγούμενη Κυβέρνηση και εφαρμόστηκε ίσως με κάποιες καθυστερήσεις. Είναι ένα σωστό μέτρο που όμως από μόνο του δεν επιφέρει και καμία δραματική αλλαγή. Πέρα απ’ αυτό δεν είναι σαφές τι προσθέτει το Υπουργείο Παιδείας στο συγκεκριμένο τομέα με αυτό το νομοσχέδιο.
Χρήσιμο πάντως είναι ότι εκτός από την καθιέρωση του πολλαπλού συγγράμματος και της ηλεκτρονικής διανομής να προχωρήσουν και οι άλλες δραστηριότητες, όπως η ενίσχυση των βιβλιοθηκών των πανεπιστημίων με τα πολλαπλά συγγράμματα που προτείνονται από τους διδάσκοντες, αλλά παράλληλα και η ενίσχυση της έρευνας και της μάθησης με άλλες πηγές γνώσης, πέραν από τα συγγράμματα.
Για παράδειγμα, είναι τελείως παράλογο να ζητούμε από τους ερευνητές, αλλά και από τους φοιτητές την προαγωγή της έρευνας και ο οργανισμός που παρέχει την πρόσβαση σε επιστημονικά περιοδικά να την απαγορεύει στα ελληνικά πανεπιστήμια για τον απλούστατο λόγο ότι δεν έχει ακόμα πληρωθεί.
Κύριε Πρόεδρε, ολοκληρώνοντας θέλω να πω ότι η Κυβέρνηση Παπανδρέου επιλέγοντας την προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο με τις ανυπολόγιστες συνέπειες που επιφέρει αυτή η πολιτική στη χώρα και για τους πολίτες δυναμιτίζει την κοινωνική συνοχή, βυθίζει τον τόπο σε μια βαθιά ύφεση και όπως όλα δείχνουν οδηγούμαστε σε ένα δρόμο μιας άλλης πραγματικότητας, χωρίς καμία απολύτως επιστροφή.
Και σαν να μην έφταναν οι πειραματισμοί αυτοί στην οικονομία, επεκτείνονται και στον ευαίσθητο χώρο της Παιδείας. Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς όραμα, χωρίς προσανατολισμό στην πιο δύσκολη στιγμή για το έθνος, για τη χώρα, για τους πολίτες η Κυβέρνηση αποφασίζει για το μέλλον της εκπαίδευσης, χωρίς, όμως, την εκπαίδευση. Δυστυχώς δημιουργεί μια πράσινη εκπαίδευση από την οποία το μόνο που ίσως τελικά θα μείνει θα είναι το χρώμα της.
Σας ευχαριστώ πολύ.
(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ευάγγελος Αργύρης): Βλέπετε κάποιες αλλαγές στον κατάλογο. Είναι για τη διευκόλυνση των συναδέλφων λόγω της ημέρας.
Το λόγο έχει τώρα ο Άγγελος Τόλκας Βουλευτής του ΠΑ.ΣΟ.Κ.
ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΟΛΚΑΣ: Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, κυρία Υπουργέ, συζητούμε σήμερα την πρώτη από μια σειρά νομοθετικών πρωτοβουλιών που θα ακολουθήσουν για την εκπαίδευση. Ξεκινούμε από τον σημαντικότερο παράγοντα αυτής της αλυσίδας τον εκπαιδευτικό.
Επιτρέψτε μου, να αναφέρω πόσο σημαντικό ρόλο διαδραμάτισαν και σε μένα προσωπικά οι δάσκαλοι και οι καθηγητές μου, σε μια μικρή επαρχιακή πόλη στη Νάουσα, όπου όμως είχα την τύχη να έχω δασκάλους που νοιάστηκαν για την εκπαίδευσή μας, που αναζήτησαν και ενίσχυσαν την διαφορετικότητα του κάθε μαθητή, που συνδύασαν το σχολείο με τον τόπο και το πλούτισαν με επιπλέον δυνατότητες.
Σήμερα, τέτοιους δασκάλους χρειαζόμαστε, να τους εμπιστευτούμε, να αποδίδουν, να είναι οι εκπαιδευτικοί της σύγχρονης εποχής. Στη συζήτησή μας μέχρι τώρα, η κύρια μομφή της Αντιπολίτευσης βρίσκεται στη βάση της μη μονιμοποίησης των εκπαιδευτικών που μέχρι σήμερα υπηρέτησαν από διάφορες θέσεις την εκπαίδευση. Είναι, όμως, υποτιμητικό για τους ίδιους αυτούς τους εκπαιδευτικούς, για όλα τα νέα παιδιά που ήταν και εδώ να πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης.
Τι είχαμε όλο το προηγούμενο διάστημα; Είχαμε μια σειρά από πολλαπλές κατηγορίες μέσα από την οποία γινόταν η είσοδος των νέων εκπαιδευτικών στην εκπαίδευση. Όχι με κανόνες, όχι με συγκεκριμένη διαδικασία, αλλά και πάλι με την ευχέρεια του εκάστοτε Υπουργού. Και σε αυτόν τον ευαίσθητο χώρο της εκπαίδευσης διδάχθηκαν οι Έλληνες την εξάρτηση από τα βουλευτικά και τα υπουργικά γραφεία. Ουσιαστικά, ήταν η εφαρμογή των ψηφοθηρικών STAGE, ακόμη και στην εκπαίδευση. Και σήμερα που προσπαθούμε να θέσουμε ένα αντικειμενικό, ενιαίο, αξιοκρατικό τρόπο πρόσληψης των εκπαιδευτικών, η Νέα Δημοκρατία το αρνείται.
Στο παρόν νομοσχέδιο κυρίαρχη τομή αποτελεί ο ενιαίος τρόπος επιλογής και πρόσληψης των εκπαιδευτικών. Οι αξιοκρατικές διαδικασίες του Α.Σ.Ε.Π. εφαρμόζονται στο σύνολο του εκπαιδευτικού προσωπικού.


(AS)

PS
Με τον τρόπο αυτό κλείνουν τα παράθυρα διορισμών με κάθε διαβλητή διαδικασία. Μετά από ένα συγκεκριμένο χρονικό στάδιο προσαρμογής, όλες οι προσλήψεις γίνονται αποκλειστικά από αναμορφωμένες διαδικασίες ΑΣΕΠ, πρακτική που θα καταργήσει σωρευμένες και χρόνιες στρεβλώσεις στις διαδικασίες πρόσληψης.
Να είστε σίγουροι, ότι στο σημερινό κλίμα απαξίωσης της πολιτικής και της μάχης κατά του παλαιοκομματισμού και του ρουσφετιού, στην αγωνία της κοινωνίας για αξιοκρατία, οι νέοι άνθρωποι και πολύ περισσότερο οι εκπαιδευτικοί που επιθυμούν να προσφέρουν στην εκπαίδευση, με ανακούφιση ακούν τις σημερινές σας προτάσεις.
Γνωρίζουμε πολύ καλά τα νέα οικονομικά δεδομένα, μέσα στα οποία διεξάγεται η συζήτηση και το πόσο πλήττουν ακόμη και τους εκπαιδευτικούς. Γνωρίζουμε επίσης, και το πόσο αδικημένοι νιώθουν, όλοι όσοι τόσα χρόνια με αυταπάρνηση προσφέρουν στην εκπαίδευση εξαιτίας ενός κακού συστήματος που υπήρχε. Φροντίζουμε όμως, γι’ αυτούς. Λαμβάνουμε υπόψη στο παρόν όλα τα εφόδια και όλα τα προσόντα που έχουν αποκτήσει, αλλά θέτουμε και μία κατάλληλη μεταβατική περίοδο και άλλες προβλέψεις.
Για αυτές τις προσδοκίες όμως, που καλλιέργησε η προηγούμενη κυβέρνηση, ενώ δεν υπήρχαν οικονομικές δυνατότητες, δεν ακούσαμε κουβέντα. Σήμερα η Κυβέρνηση απαντάει σε ένα ακόμη κυρίαρχο αίτημα της κοινωνίας, αλλά και των ίδιων των εκπαιδευτικών.
Ο απόφοιτος μιας παιδαγωγικής σχολής, πράγματι μπορεί να διδάξει στην τάξη; Καθιερώνεται λοιπόν, σήμερα το πιστοποιητικό παιδαγωγικής κατάρτισης μια διαδικασία που εγγυάται την ικανότητα του εκπαιδευτικού. Γιατί πραγματικά, χρειαζόμαστε ικανούς εκπαιδευτικούς με πιστοποιημένη κατάρτιση και όχι με αμφισβητούμενες ικανότητες. Αυτό είναι ένα τρίτο βασικό σημείο του σημερινού νομοσχεδίου.
Κύριο μέλημα της πολιτείας είναι και πρέπει να είναι ο εκπαιδευτικός να βρίσκεται στην υπηρεσία του μαθητή, σε επικοινωνία και συνεργασία μαζί του. Μέλημα της πολιτείας δεν είναι απλά να διορίζει όσους περισσότερους μπορεί στο δημόσιο ή να εξυπηρετεί πρώτα τους εκπαιδευτικούς και έπειτα τους μαθητές. Ακριβώς στοχεύοντας στον εξορθολογισμό του λειτουργήματος του εκπαιδευτικού, προτιμούμε ένα σταθερό αριθμό μόνιμων εκπαιδευτικών με σταθερή σχέση και σύνδεση με τη μαθητική κοινότητα.
Ακόμη, για πρώτη φορά γίνεται μία σοβαρή προσπάθεια να επιστρέψει ο εκπαιδευτικός στο φυσικό του περιβάλλον, την αίθουσα διδασκαλίας. Άλλωστε, αυτός είναι ο στόχος και η επιλογή των υποψηφίων εκπαιδευτικών. Εξορθολογίζονται και περιορίζονται οι αποσπάσεις, αξιοποιείται ο εκπαιδευτικός στην εφαρμογή της επιστήμης του και όχι σε διοικητικές θέσεις που πολλές φορές συνδυάζεται με την εκπαίδευση.
Αλήθεια, μπορεί να είναι κανείς περήφανος με την εικόνα γραφείων διευθύνσεων εκπαίδευσης, όπου στοιβάζονταν υπερπληθώρα δασκάλων και καθηγητών, με διοικητικά δήθεν καθήκοντα;
Ένα ακόμη μεγάλο πρόβλημα που διορθώνουμε με το παρόν νομοσχέδιο, είναι η περιβόητη και πολυπόθητη αξιολόγηση. Την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού και συστήματος την ακούμε πάρα πολλά χρόνια, χωρίς όμως να έχει γίνει ουσιαστικά καμία πρόοδος μέχρι σήμερα. Και αυτό αλλάζει! Τόσο ο εκπαιδευτικός, όσο και ολόκληρη η εκπαιδευτική μονάδα αξιολογούνται με αντικειμενικά κριτήρια. Η σχολική μονάδα βάζει τους δικούς της στόχους, αυτοαξιολογείται και στη συνέχεια υποβάλλει την έκθεσή της στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Είναι προφανώς μια θετική και έγκυρη διαδικασία.
Κυρία Υπουργέ, επιτρέψτε μου να καταθέσω και εδώ την πρόταση που είχα διατυπώσει και στην Επιτροπή για την εισαγωγή κριτηρίων και δεικτών εξωτερικής αξιολόγησης των σχολικών μονάδων, ώστε να ακούσουμε ακόμη περισσότερο και τις οικογένειες αλλά και τις κοινωνίες.
Για να μην καταχραστώ το χρόνο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, παρεμβαίνουμε με το σημερινό νομοσχέδιο και σε μία σειρά από ακόμα κρίσιμα ζητήματα και στο επίπεδο των πανεπιστημίων και με τη βάση του 10, με θετικές προβλέψεις για όλα.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, καταθέτουμε και κρινόμαστε σήμερα για την αξιοπιστία μας, για την ουσιαστική παρέμβασή μας για το συμφέρον του μαθητή, του τόπου μας, της ελληνικής κοινωνίας και για όσα η ελληνική κοινωνία θέλει να δει από εμάς και μας έθεσε να πραγματοποιήσουμε.
Σας ευχαριστώ πολύ.
(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΠΑ.ΣΟ.Κ.)
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ευάγγελος Αργύρης): Και εγώ σας ευχαριστώ.
Το λόγο έχει ο Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας ο κύριος Γεώργιος Κοντογιάννης.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δυστυχώς για εμάς τους ίδιους, για τη χώρα και κυρίως για τη νέα γενιά ο πολιτικός κόσμος μετράει πολλές χαμένες μάχες και πολύ περισσότερες χαμένες ευκαιρίες για την προώθηση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων στο χώρο της παιδείας.
Ο κάθε πολιτικός και κομματικός χώρος όμως, φέρει διαφορετικό μερίδιο ευθύνης για τα πράγματα που δεν έγιναν, για τις αλλαγές που παρεμποδίστηκαν, για τις μεταρρυθμίσεις που έμειναν μετέωρες.
Η Νέα Δημοκρατία ως κυβέρνηση, προσπάθησε να προχωρήσει το εκπαιδευτικό μας σύστημα μερικά βήματα στο μέλλον, αλλά βρέθηκε αντιμέτωπη με τη λυσσώδη αντίδραση των κομμάτων της Αντιπολίτευσης, καθώς και κατεστημένων στο χώρο της εκπαίδευσης.
Το ΠΑΣΟΚ φέρει ιστορική και βαρύτατη ευθύνη, διότι ως αντιπολίτευση υποκύπτοντας στις εσωτερικές του ισορροπίες και παρά το γεγονός ότι ο σημερινός Πρωθυπουργός είχε διαχρονικά άλλες αντιλήψεις, αναζήτησε προφάσεις για να δραπετεύσει από την αναθεώρηση του άρθρου 16, αντιτάχθηκε στην αξιολόγηση και σε κάθε μέτρο, που στόχευε στην αναβάθμιση της ποιότητας της εκπαίδευσης. Ενώ κάποιοι άλλοι, μαζί με τους επαγγελματίες συνδικαλιστές της εκπαίδευσης αντιμετώπισαν τον ευαίσθητο χώρο της παιδείας, ως αρένα επαναστατικής γυμναστικής και επίδειξης πολιτικής δύναμη.
Επειδή όμως η κριτική προς τους άλλους θα πρέπει να συνοδεύεται και από την αυτοκριτική, οφείλω να παραδεχτώ ότι και η Νέα Δημοκρατία, υποκύπτοντας στο φόβο του πολιτικού κόστους, δεν υποστήριξε έως τέλους – πως όφειλε– την τότε Υπουργό Παιδείας Μαριέττα Γιαννάκου στη μάχη για την προώθηση των μεταρρυθμίσεων.
Η σημερινή Υπουργός Παιδείας φέρνει ένα πολυνομοσχέδιο, στο οποίο όμως φαίνεται ότι βάζει το κάρο μπροστά από το άλογο. Επιχειρεί αλλαγές στον τρόπο διορισμού των εκπαιδευτικών, την ώρα που το Πρόγραμμα Σταθερότητας απαιτεί ουσιαστικά να μη γίνουν προσλήψεις στα σχολεία για τα επόμενα τρία χρόνια. Είναι μαθηματικά προδιαγεγραμμένο ότι δεκάδες σχολεία στην ελληνική περιφέρεια δεν θα μπορέσουν να λειτουργήσουν εξαιτίας των κενών που θα υπάρξουν.
Έτσι από την προεκλογική και μετεκλογική δέσμευση του κυρίου Παπανδρέου για αύξηση κατά 1 δισεκατομμύριο ευρώ των πόρων για την παιδεία, φτάσαμε στο να περικόπτουμε ζωτικά κονδύλια από την εκπαίδευση.
Σε ό,τι αφορά τις επιμέρους ρυθμίσεις του νομοσχεδίου, δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε ότι η πρόβλεψη για πρόσληψη εκπαιδευτικών αποκλειστικά μέσω διαγωνισμών του ΑΣΕΠ, πλήττει τον προγραμματισμό ζωής δεκάδων εκπαιδευτικών με πλούσια προϋπηρεσία και κατοχυρωμένο δικαίωμα διορισμού.
Διότι, η συμμετοχή στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ θεσπίζεται η υποχρεωτική κατοχή του πιστοποιητικού παιδαγωγικής επάρκειας, το οποίο θα χορηγείται εντός του πανεπιστημίου ή κατά το μεταπτυχιακό. Ουδείς όμως, γνωρίζει, πώς και από ποιο φορέα θα χορηγηθεί, όσον αφορά στους εκπαιδευτικούς που ήδη έχουν αποφοιτήσει και έχουν υπηρετήσει ήδη ως αναπληρωτές ή ως ωρομίσθιοι. Είναι σαφώς μια γκρίζα ζώνη που απαιτεί αποσαφήνιση.
Η εισαγωγή του θεσμού του δόκιμου εκπαιδευτικού δεν είναι κατ’ ανάγκη αρνητική, ωστόσο ο ρόλος του μέντορα που θα έχει βαρύνουσα άποψη για την μονιμοποίηση του εκπαιδευτικού με την παρέλευση της διετίας παραμένει θολός. Πώς θα επιλέγεται; Πώς θα αξιολογείται πριν αξιολογήσει; Αυτά είναι επίσης ερωτήματα προς απάντηση.
Επιχειρείται η εισαγωγή ενός είδους αξιολόγησης σε επίπεδο σχολικής μονάδας, χωρίς όμως σαφές περίγραμμα και ουσία. Δεν νομίζω επίσης, ότι ευνοεί τη γνώση και την αξιοκρατία το γεγονός ότι για την εκλογή ενός σχολικού συμβούλου περισσότερα μόρια λαμβάνει κάποιος, που έχει συμμετοχή σε ένα σεμινάριο, παρά κάποιος που διαθέτει δύο ή τρία πτυχία.
Όσον αφορά τη βάση του 10 που εισήγαγε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, η κατάργησή της δεν υπηρετεί σίγουρα την αναγκαία αναβάθμιση των ΑΕΙ. Το τί υπηρετεί το ομολόγησε η ίδια η Υπουργός Παιδείας, όταν μιλώντας στην Επιτροπή έκανε λόγο για αποσπασματική επιλογή, επειδή – όπως είπε – δεν αντέχει η ελληνική κοινωνία και το σύστημα για ακόμη μία χρονιά 20 χιλιάδες κενές θέσεις και 20 χιλιάδες παιδιά, τα οποία θα κινούνται προς κάθε κατεύθυνση.
Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, οι συνθήκες που βιώνουμε οδηγούν σε ανατροπές, όχι μόνο στην οικονομία και στην κοινωνία, αλλά και στο πολιτικό σκηνικό. Δυστυχώς όμως, η συγκυρία οδηγεί σε ισοπεδωτικές αντιλήψεις, σε έναν ιδιόμορφο λαϊκισμό, που είναι μεν απόρροια των λαθών του σημερινού πολιτικού συστήματος, αλλά που τείνει να ξεφύγει ακόμα και από τα όρια της Δημοκρατίας. Ισοπεδωτικές αντιλήψεις που πολλές φορές ενισχύονται είτε άκριτα είτε συνειδητά από ορισμένα Μέσα Ενημέρωσης ανοίγουν το δρόμο σε κάθε μορφής επίδοξους σωτήρες.
Απέναντι σε αυτή την τραγική κατάσταση ως πολιτικά πρόσωπα που διαχρονικά έχουμε ευθύνες για τη δημιουργία των σημερινών προβλημάτων, εκτός από ένα μεγάλο συγνώμη προς το λαό, οφείλουμε, έστω και τώρα, να απεμπλακούμε από το πολιτικό κόστος και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας απέναντι στη χώρα. Δεν κρινόμαστε από το αν απαιτούνται ή όχι οι ψήφοι μας, δεν κρινόμαστε από τη στιγμιαία παρουσία μας, κρινόμαστε συνολικά από τη στάση μας απέναντι στην κρίση και από το πώς βοηθάμε για να την ξεπεράσουμε το ταχύτερο δυνατό.
Κυρία Υπουργέ, γνωρίζετε καλά ότι η παιδεία αποτελεί τη μεγαλύτερη επένδυση για μια χώρα, ένα έθνος που θέλει να έχει μέλλον. Και ιδιαίτερα μέσα στην κρίση που περνάμε η ανάγκη αυτή προβάλλει πιο επιτακτική για την Ελλάδα.
Δυστυχώς, με το παρόν σχέδιο νόμου δεν δίνεται τέτοια προοπτική στην ελληνική παιδεία. Δυστυχώς, η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας παραμένει εγκλωβισμένη σε συντεχνιακές και μικροκομματικές λογικές, γεγονός που με υποχρεώνει να καταψηφίσω το παρόν νομοσχέδιο.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ευάγγελος Αργύρης): Και εμείς ευχαριστούμε.
Το λόγο έχει ο Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κ. Αθανάσιος Παπαγεωργίου.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, όλα αυτά τα χρόνια προσπαθώντας να προσεγγίσουμε το περιεχόμενο της κρίσης έχουμε καταλήξει σε ένα συμπέρασμα, ότι η χώρα μας η οικονομία μας έχει πρόβλημα συγκριτικού μειονεκτήματος.

ΕΡ






(AS)
Η προηγούμενη Κυβέρνηση κατέληξε να καταφύγει στη συμπίεση του κόστους εργασίας. Αλλά και πολλά από τα μέτρα που επιβάλλονται σήμερα στην ελληνική κοινωνία βρίσκουν ως καταφύγιο τη μείωση του κόστους εργασίας, βρίσκουν ως καταφύγιο τη συμπίεση του κόστους παραγωγής μέσα από τη μείωση του κόστους εργασίας, για να δημιουργήσουν αυτό το πλεονέκτημα.
Είχαμε πει, σαν ΠΑΣΟΚ στην αντιπολίτευση, και τώρα πρέπει να το τονίσουμε ότι δεν βρίσκεται η λύση του προβλήματος στη δημιουργία συγκριτικού πλεονεκτήματος στη χώρα μας, στη συμπίεση ολοένα και περισσότερο, προκειμένου να φτάσουμε σε κόστη τύπου Βουλγαρίας και διπλανών χωρών, οι οποίες όντως είχαν συγκριτικό πλεονέκτημα εξαιτίας της μείωσης του χαμηλού, ευάλωτου κόστους παραγωγής, της χαμηλής αμοιβής της εργασίας.
Είχαμε πει ότι υπάρχουν άλλα πρότυπα. Υπάρχει το πρότυπο της Φιλανδίας, όπου η χρηματοδότηση στην παιδεία, στην έρευνα, στην τεχνολογία, με τη δημιουργία νέων πρότυπων σχολείων, έφτιαξε εκείνη η χώρα, αλλά και άλλες χώρες συνακόλουθα πλεονεκτήματα και μπορούν και στέκονται στον ανταγωνισμό, παράγουν πλούτο. Αυτές οι χώρες επένδυσαν, λοιπόν, στην παιδεία και στην εκπαίδευση. Επένδυσαν στην έρευνα και στην τεχνολογία.
Αγαπητοί συνάδελφοι, είναι προφανές ότι το ελληνικό σχολείο δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Βρίσκεται σε μια τεράστια και εκτεταμένη κρίση, γι’ αυτό και πολύ σωστά το όραμα, που προβάλλει το νομοσχέδιο και το Υπουργείο για τη δημιουργία ενός νέου σχολείο είναι εκ των ουκ άνευ.
Είναι ανάγκη, αγαπητοί συνάδελφοι, να πάμε σε μια δημόσια εκπαίδευση, σε μια δημόσια και δωρεάν παιδεία -γιατί αυτό λέει η στρατηγική του Υπουργείου και του ΠΑΣΟΚ- που θα παρέχει αγαθά, υπηρεσίες, σύγχρονη παιδεία και εκπαίδευση, που θα προσφέρει στην ελληνική κοινωνία. Είναι αλήθεια ότι σε αυτή την στρατηγική πρώτα ο μαθητής έχει το λόγο. Το σχολείο έχει ως κέντρο το μαθητή και όχι άλλα ζητήματα, άλλες προτεραιότητες, άλλες ιεραρχήσεις.
Σε αυτό το σχολείο χρειάζεται η χρήση νέων τεχνολογιών, όπως του ψηφιακού σχολείου, όπως του ηλεκτρονικού βιβλίου. Χρειάζεται αλλαγή του περιεχόμενου σπουδών, χρειάζονται νέα συγγράμματα , χρειάζεται η τόνωση των ολοήμερων σχολείων για να δίνετε ευκαιρίες στις οικογένειες να δίνουν και αυτοί με τη σειρά τους τις δυνατότητες στα παιδιά να σπουδάζουν σε καλύτερες συνθήκες. Να εξυπηρετείται η σύγχρονη οικογένεια στο σύνθετο κοινωνικό και εργασιακό περιβάλλον.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, νομίζω ότι πάνω απ’ όλα, όμως, σημασία έχει να δούμε τον καθηγητή, τον εκπαιδευτικό γιατί η διαχείριση των ανθρώπινων πόρων απεδείχθη ιστορικά και στο κράτος και στις επιχειρήσεις, πόσο μάλλον στην παιδεία είναι το κρισιμότερο μέγεθος.
Μήπως δεν έχουμε όλοι στον περίγυρό μας κάποιους εκπαιδευτικούς οι οποίοι έχουν προβλήματα; Αυτοί οι άνθρωποι, όπως και άλλοι δημόσιοι λειτουργοί, μπαίνουν σε σχολείο για να διδάξουν και μόνο η είσπραξή τους, το ποιες προσωπικότητες είναι εμάς μας δημιουργεί προβλήματα. Δεν πρέπει σε αυτό το χώρο να περνάμε από έναν έλεγχο; Εξετάσεις, εκπαίδευση, επάρκεια, οι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι διαμορφώνουν τα παιδιά μας, τους μελλοντικούς πολίτες;
Θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο αντί να στεκόμαστε κριτικά σε αυτές τις προβλέψεις και τις επιλογές, θεωρώ ότι η στόχευση, στρατηγική και αρχιτεκτονική, είναι σωστή. Και νομίζω ότι μόνο έτσι θα δημιουργήσουμε προϋποθέσεις ενός νέου, σχολείου σύγχρονου, ενός σχολείου που θα ανταποκρίνεται στις συνθήκες που απαιτούν οι καιροί.
Θέλω να θίξω δύο ζητήματα ακόμα. Η βάση του «δέκα» απεδείχθη, κυρίες και κύριοι της Νέας Δημοκρατίας, ότι δεν απέδωσε αυτό το μέτρο τα αναμενόμενα και τις προσδοκίες σας. Δεν δικαίωσε τις προσδοκίες σας. Δεν δημιούργησε ποιοτικές συνθήκες καλύτερες αυτή η διοικητική παρέμβαση.
Άρα, λοιπόν, μετά από τόσα χρόνια πρέπει να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας. Αφού δεν απέδωσε, τι έφερε όμως στον αντίποδα; Απέκλεισε ένα σωρό νέους ανθρώπους από τη δυνατότητα πρόσβασης στα πανεπιστήμια. Μην επιμένετε, λοιπόν, σε μια επιλογή, η οποία είχε μια μεταφυσική λογική, μία θεωρητική προσέγγιση ότι αν βάλουμε μια μπάρα θα φτιάξουμε καλύτερες προϋποθέσεις στην παιδεία. Δεν είναι σωστό και πρέπει να το αναγνωρίσετε.
Το τελευταίο, κύριε Πρόεδρε. Θέλω να αναφερθώ σε μια μη πρόβλεψη. Θεωρώ ότι υπάρχουν οι εμπειροτέχνες, κυρία Υπουργέ, των μουσικών σχολείων αποκλείονται. Είκοσι και τριάντα χρόνια αυτά τα παιδία διδάσκουν στα μουσικά σχολεία και δεν υπάρχει πρόβλεψη. Θα σας παρακαλέσω τις επόμενες ώρες και μέρες να διορθώσετε αυτό το έλλειμμα.
Ευχαριστώ.
(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ)
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ευάγγελος Αργύρης): Κι εμείς ευχαριστούμε.
Το λόγο έχει ο Αντιπρόεδρος της Βουλής, κ. Βαΐτσης Αποστολάτος, γιατί μετά αναλαμβάνει τη διεύθυνση της Έδρας, οπότε με την άδεια του Σώματος, δίνουμε αυτή τη διευκόλυνση.
ΒΑΪΤΣΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΤΟΣ (Στ’ Αντιπρόεδρος): Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε και κύριοι συνάδελφοι.
Ομολογώ ότι πιστεύω ότι εάν είχαμε αληθινά πεπαιδευμένους πολίτες σίγουρα και αυτή την κρίση που περνάμε θα την περνούσαμε καλύτερα. Ενδεχομένως να μην είχαμε φτάσει σε αυτή. Και, όπως και στην Επιτροπή είχα τελειώσει το λόγο μου, έλεγα ότι αν το ΠΑΣΟΚ δεν θέλει το επόμενο διάγγελμα να το κάνει από την Κασταλία Πηγή ή από τον Αχέροντα Ποταμό, θα πρέπει να καταλάβει ότι η παιδεία δεν είναι νευραλγικό σημείο, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της ύπαρξης του Έθνους, του Κράτους.
Η κρίση πολλές φορές αποτελεί ευκαιρία για ανατροπές και αυτό ιστορικά έχει αποδειχθεί. Σε αυτή τη λογική η μεταρρύθμιση που το Υπουργείο φέρνει είναι και φαίνεται έκδηλη η συναίσθηση της ανάγκης για μια τολμηρή νομοθετική παρέμβαση, η οποία κινείται με την πολιτική γλώσσα στη σωστή κατεύθυνση. Βέβαια, κρίνεται απολύτως απαραίτητη τώρα, στον κρίσιμο χώρο της παιδείας. Το ουσιώδες στο νομοσχέδιο αυτό, είναι ότι αγγίζει θέματα σημαντικά για την εκπαιδευτική διαδικασία, προτείνοντας ένα πρόγραμμα μαθητοκεντρικό. Το ζητούμενο, πέρα από το ουσιώδες είναι αυτό το νομοσχέδιο να εφαρμοστεί ως νόμος και βεβαίως να διαρκέσει στο χρόνο και όχι να αποτελέσει αντικείμενο μιας νέας εκπαιδευτική μεταρρύθμισης σε λιγα χρόνια, όπως γνωρίζουμε όλοι ότι συμβαίνει συνήθως.
Σε μια γενική θεώρηση του συνόλου του νομοσχεδίου έχω κρίνει πολύ θετική την προσπάθεια που γίνεται να μπει μια τάξη στο σύστημα των προσλήψεων των εκπαιδευτικών και στο σύστημα των μεταθέσεων και αποσπάσεών τους, καθιερώνοντας την έννοια της συγκεκριμένης οργανικής θέσης σε κάθε συγκεκριμένη σχολική μονάδα. Κρίνουμε θετική επίσης τη ρύθμιση περί δόκιμου εκπαιδευτικού πριν την μονιμοποίησή του, καθώς και την καθιέρωση του μέντορά του, όπως επίσης και το θέμα των κολλεγίων.
Από αυτούς του γενικούς άξονες αποδεικνύεται ότι πραγματικά υπάρχει η διάθεση για κάτι καλό για την παιδεία. Είμαστε, λοιπόν, θετικοί απέναντι στο νομοσχέδιο αρκεί βεβαίως να δοθούν συγκεκριμένες διευκρινήσεις και να διασαφηνιστούν.
Πρώτον το θέμα των πολυτέκνων που ο συνάδελφος κ. Γεωργιάδης ανέπτυξε εκτενώς, ως προς τις προσλήψεις και τον ΑΣΕΠ. Τα κριτήρια βάσει των οποίων θα επιλέγεται και θα λειτούργει ο μέντορας του δόκιμου εκπαιδευτικού και βεβαίως, να δοθούν περαιτέρω λεπτομέρειες ως προς τον τρόπο διασφάλισης της αντικειμενικής αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου.
Συγκεκριμένα, στο κεφάλαιο Γ’ για τα θέματα υπηρεσιακών μεταβολών και αξιολόγησης και το άρθρο 32, εγείρονται οι βασικές μας ενστάσεις, διότι δεν μας φέρνετε διατάξεις πραγματικής αξιολόγησης, αλλά εσωτερικής αξιολόγησης, αυτοαξιολόγησης. Άρα, δεν κινείται το θέμα εδώ στην κατεύθυνση συγκρότησης θεσμών ελέγχου υπεύθυνων για την αμερόληπτη, ακομμάτιστη και αξιοκρατική αξιολόγηση του εκπαιδευτικού προσωπικού και του επιτελούμενου εκπαιδευτικού έργου που επιτελείται ανά βαθμίδα εκπαίδευσης τόσο στα σχολεία όσο και στα πανεπιστήμια.
Στην παράγραφο 2, στο άρθρο 32, στην προβλεπόμενη διαδικασία για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου της σχολικής μονάδας, προβλέπεται η κατάρτιση ενός προγράμματος δράσης στην αρχή του σχολικού έτους το Σεπτέμβριο, και στη συνέχεια η σύνταξη μιας έκθεσης αξιολόγησης στο τέλος του έτους. Δεν προβλέπεται, όμως, προσπάθεια αξιολόγησης κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους. Δηλαδή, αν θέλαμε να κάνουμε λόγο για αποτελεσματική αξιολόγηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας σε όλα τα επίπεδα θα έπρεπε να υπάρχει ένας έλεγχος και στη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, ώστε αν η πορεία είναι αρνητική να την αλλάξουμε και τα αποτελέσματα στο τέλος της χρονιάς να είναι θετικά.
Επίσης, στην παράγραφο 3 του ίδιου άρθρου, ο ρόλος που δίνεται στο σύλλογο γονέων είναι καθαρά τυπικός και όχι ενεργός και ουσιαστικός ως όφειλε. Αφού όπως αναφέρεται, η έκθεση αξιολόγησης θα γνωστοποιείται απλώς στους μαθητές και στο σύλλογο γονέων.
(SS)
(EP)
Ναι μεν αυτό, προάγει τη διαφάνεια της όλης διαδικασίας, δεν μπορεί όμως να διασφαλίσει το μεγαλύτερο βαθμό αντικειμενικότητας και αποτελεσματικότητας. Άρα της αξιολόγησης που απαιτείται. Οπότε ο προτεινόμενος ποιοτικός έλεγχος δεν θα οδηγήσει στη βελτίωση της επιστημονικής ποιότητας του διδακτικού προσωπικού και του έργου του.
Στο κεφάλαιο Δ΄ για τις βελτιωτικές παρεμβάσεις στη λειτουργία των ΑΕΙ, το κεφάλαιο 35 αφορά την πολυθρυλούμενη αυτή κατάργηση της βάσης του 10. Εμείς θεωρούμε ότι η κατάργηση του 10, ως προς το flexibility που οφείλει να έχει ένα κράτος, μια κοινωνία για να πάει καλά, κινείται και αυτό στη σωστή κατεύθυνση. Θα πρέπει, όμως, η κατάργηση να θεωρηθεί πανάκεια για την αναβάθμιση του παρεχόμενου εκπαιδευτικού έργου.
(Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του
κυρίου Βαϊτση Αποστολάτου, ΣΤ΄ Αντιπρόεδρου της Βουλής.)
Δεν θα σχολιάσω αυτό καθεαυτό το μέτρο, αλλά το επιχείρημα στο οποίο βασίστηκε και σύμφωνα με το οποίο λέτε ότι δεν έχουμε καμία ένδειξη ότι τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ έχουν σήμερα καλύτερους φοιτητές από αυτούς που είχαν το 2006. Αυτό, δεν μπορεί να αποτελέσει το κύριο επιχείρημα. Δηλαδή αν καταργήσουμε το 10, θα βελτιωθεί η Ανωτάτη Εκπαίδευση; Δεν είναι αυτό που κρίνει τους καλούς και τους κακούς φοιτητές και το ξέρετε. Το μείζον και το ζητούμενο στην παρεχόμενη Παιδεία είναι η ουσία της γνώσης. Είναι να πάψει ο μαθητής και ο φοιτητής να είναι παθητικός δέκτης, να αναλάβει πιο ενεργό ρόλο, να ερευνά, να αναζητά πληροφορίες. Να έχει δηλαδή, ήδη, από το σχολείο τα κίνητρα για εμβάθυνση της γνώσης και όχι να τον ενδιαφέρει ο βαθμός.
Χρειάζεται προοπτική σπουδών, με δημιουργικό περιεχόμενο και κάποιο αντίκρισμα στην αγορά εργασίας. Προοπτική εγκοινωνισμού και αξιοκρατίας. Χρειάζεται συνολική επαναθεμελίωση της αποστολής της λειτουργίας και της διοίκησης των ελληνικών πανεπιστημίων, ώστε να κατοχυρωθούν η πολυτυπία, η εξωστρέφεια και η δημιουργικότητά τους. Οι φοιτητές, τότε, είναι καλύτεροι είτε καταργήσουμε είτε όχι τη βάση του 10, στην οποία όμως, τονίζω λέμε: «ναι».
Με την ευκαιρία του παρόντος νομοσχεδίου -κλείνω- θα ήθελα να κάνω τις δύο παρατηρήσεις που έκανα στην Επιτροπή. Πρώτον, να θυμίσω την περίπτωση των φοιτητών της L’ Αquila της Ιταλίας, επιμένοντας παρά την απάντηση, των φοιτητών που βίωσαν τον καταστροφικό σεισμό τον Απρίλιο του 2009, για τους οποίους δεν έχει υπάρξει καμία πρόβλεψη για τη συνεργασία μεταξύ ελληνικών και ξένων πανεπιστημίων, ώστε αυτά τα παιδιά να επιστρέψουν στη χώρα.
Οφείλουμε, να δούμε αυτό το θέμα για το οποίο άλλωστε και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ τότε είχε προτείνει την άμεση δημιουργία προγράμματος ανταλλαγής και κινητικότητας φοιτητών για δύο τουλάχιστον χρόνια.
ΑΡΓΥΡΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ (Γ΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής): Ολοκληρώστε, παρακαλώ.
ΒΑΪΤΣΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΤΟΣ: Δεύτερον, να αναφέρω την περίπτωση των αποφοίτων Μουσικολόγων του ΤΕΙ της Ηπείρου, το «βασίλειο των Μολοσσών της Ηπείρου» -όπως έμαθα εγώ γιατί είχα πολύτεκνους δασκάλους και Ηπειρώτες μιλάω για το τμήμα της Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής, γιατί πιστεύω ότι η μουσική είναι μεγάλο σχολείο στο σχολείο, για τους οποίους δεν προβλέπεται η δυνατότητα διαγωνισμού ΑΣΕΠ τη στιγμή που προβλέπεται για τους αποφοίτους αντίστοιχων ΑΕΙ, και το άκουσα από τον προηγούμενο ομιλούντα συνάδελφο. Πρέπει να την εξετάσουμε αυτή την περίπτωση. Σας καταθέτω, το σχετικό υπόμνημά τους και την προσθήκη που θα μπορούσε να γίνει. Η Ελληνική Παιδεία έχει ανάγκη από την διαμόρφωση μιας γερής βάσης για το εκπαιδευτικό οικοδόμημα του μέλλοντος το οποίο θα είναι σε θέση να εκπληρώνει την αποστολή του με επάρκεια και αποτελεσματικότητα.
(Στο σημείο αυτό ο ΣΤ΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής, κ. Βαΐτσης Αποστολάτος, καταθέτει για τα Πρακτικά το προαναφερθέν έγγραφο, το οποίο βρίσκεται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής)
Το επόμενο βήμα και ζητούμενο –θα επαναλάβω- είναι να εφαρμοστούν οι προτεινόμενες διατάξεις, χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς περιθώρια διαφορετικής κατ’ εξαίρεση ερμηνείας τους με επιτελική λογική και ιεράρχηση προτεραιοτήτων ώστε να μπορέσει η Παιδεία μας να γίνει καταλύτης για την ανάκαμψη.
ΑΡΓΥΡΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ (Γ΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής): Ολοκληρώστε, παρακαλώ.
ΒΑΪΤΣΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΤΟΣ: Για να πάψει αυτή η ανεπάρκεια του συστήματος που μέχρι σήμερα αναπαράγεται εσαεί με μόνους χαμένους τους μαθητές μας. Γι’ αυτό οφείλει -ο τομέας αυτός της Παιδείας και σήμερα, που είναι νευραλγικός- να λειτουργήσει –επιτέλους- αξιοκρατικά, όπως και οι καιροί και οι συγκυρίες σήμερα το επιτάσσουν, για το καλό της χώρας, για να βγούμε με αυτό το νομοσχέδιο, από την κρίση.
Σας ευχαριστώ, πολύ
(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού)
ΑΡΓΥΡΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ (Γ΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής): Τον λόγο έχει, ο Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κ. Ηλίας Μόσιαρης.
ΜΙΧΑΗΛ ΚΡΙΤΣΩΤΑΚΗΣ: Κύριε Πρόεδρε, σας έχω ζητήσει τον λόγο, ως εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ.
ΑΡΓΥΡΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ (Γ΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής): Έχω, δώσει το λόγο, πιθανόν από δική μου παράληψη, στον κ. Μόσιαρη. Αμέσως, μετά τον κ. Μόσιαρη, να μιλήσετε.
ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΤΡΙΝΗΣ: Κύριε Πρόεδρε, πώς θα μιλήσει;
ΑΡΓΥΡΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ (Γ΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής): Θέλετε, κάτι διευκρινιστικό, κ. Κριτσωτάκη; Διευκρινιστικό ή να μιλήσετε;
ΜΙΧΑΗΛ ΚΡΙΤΣΩΤΑΚΗΣ: Κύριε Πρόεδρε, δεν είναι παραπάνω από μισό λεπτό.
ΑΡΓΥΡΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ (Γ΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής): Ορίστε, έχετε το λόγο.
ΜΙΧΑΗΛ ΚΡΙΤΣΩΤΑΚΗΣ: Θέλω να σας πω ότι το Διοικητικό Συμβούλιο των Υπαλλήλων της Βουλής έχει προκηρύξει, μία τετράωρη στάση εργασίας, σήμερα που γίνεται η Πανελλαδική, Πανεργατική Απεργία.
Υπάρχουν κάποιοι εργαζόμενοι οι οποίοι εργάζονται, και οι οποίοι υπάρχουν πληροφορίες –δεν τις έχω ελέγξει, αλλά εσείς μπορείτε να το κάνετε- ότι επειδή είναι δόκιμοι δεν μπορούν να απεργήσουν και στην ουσία εξαναγκάζονται να εργάζονται, διότι υπάρχει ένα άλλο καθεστώς, δεν είναι ασφαλείς όσο οι υπόλοιποι κ.τ.λ.
Εμείς, εν πάσει περιπτώσει θα προτείνουμε να σταματήσει τις εργασίες της η Βουλή μέχρι τις 3.00μ.μ., συμμετέχοντας και σεβόμενοι αυτό που κάνουν οι εργαζόμενοι στη Βουλή αλλά και σε όλη τη χώρα.
ΑΡΓΥΡΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ (Γ΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής): Κύριε συνάδελφε, νομίζω ότι αυτός ο χώρος είναι για να εκφράζονται τα αιτήματα όλων των εργαζομένων. Νομίζω, ότι αυτή η δυνατότητα υπάρχει. Είναι δυνατόν να σταματήσει τη λειτουργία της η Βουλή;
ΜΙΧΑΗΛ ΚΡΙΤΣΩΤΑΚΗΣ: Εγώ, πιστεύω ότι είναι δυνατόν να σταματήσουμε.
ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΤΡΙΝΗΣ: Όποιος θέλει να κάνει στάση εργασίας, το κάνει. Όποιος, θέλει να δουλέψει, δουλεύει.
ΑΡΓΥΡΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ (Γ΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής): Κύριε συνάδελφε, δεν είναι ώρα να κάνουμε διάλογο, τώρα.
Καταθέσατε, την άποψη σας.
Ορίστε, κύριε Μόσιαλε, συνεχίστε παρακαλώ.
ΗΛΙΑΣ ΜΟΣΙΑΛΟΣ: Θα αρχίσετε το χρόνο πάλι;
ΑΡΓΥΡΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ (Γ΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής): Θα τον μηδενίσω τον χρόνο, μην έχετε ανησυχία.
ΗΛΙΑΣ ΜΟΣΙΑΛΟΣ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Επιτρέψτε μου μόνο να εστιαστώ σήμερα στα θέματα που αφορούν την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και των σχολείων, λόγω έλλειψης χρόνου.
Το νομοσχέδιο εισάγει μία καινούργια λογική, όσον αφορά, την αξιολόγηση εκπαιδευτικών, αλλά και των σχολικών δραστηριοτήτων. Η λογική αυτή έχει δημιουργήσει μία σειρά αντιδράσεων, κυρίως, από τα κόμματα της Αριστεράς αλλά και από τις Συνδικαλιστικές Οργανώσεις.
Τα επιχειρήματα είναι τρία, αν θα μπορούσα να τα συνοψίσω. Ότι η αξιολόγηση θα αυξήσει τις κοινωνικές ανισότητες, ότι η αξιολόγηση δεν είναι απαραίτητη καθότι οι διδάσκοντες στις σχολικές μονάδες έχουν αποφοιτήσει από ελληνικά πανεπιστήμια, έχουν όλα τα προσόντα να συνεχίσουν να διδάσκουν επί τριάντα –και τώρα μέχρι και σαράντα- χρόνια με τα νέα συνταξιοδοτικά συστήματα, χωρίς περαιτέρω αξιολόγηση των ικανοτήτων τους. Τέλος ότι η διαδικασία αξιολόγησης δεν συνιστά μέτρο κοινωνικής δικαιοσύνης, όσον αφορά, και τους μαθητές αλλά και τους διδάσκοντες στις σχολικές μονάδες.
Επιτρέψτε μου να αναφερθώ σ’ ένα πλαίσιο, το οποίο ανατρέπει ακριβώς αυτά τα τρία επιχειρήματα ως μη ουσιαστικά, καθώς θεωρώ ότι και τα τρία αντανακλούν μία στρεβλή ανάλυση της πραγματικότητας. Πριν όμως κάνω αυτό, επιτρέψτε μου να δώσω ένα πλαίσιο στο πως μπορούμε να αυξήσουμε την αποτελεσματικότητα και την παραγωγικότητα των δημόσιων υπηρεσιών συνολικά και όχι μόνο της εκπαίδευσης. Για να αυξηθεί η παραγωγικότητα στις δημόσιες υπηρεσίες, στο δημόσιο τομέα –συμπεριλαμβανομένης και της εκπαίδευσης- θα πρέπει να υπάρχουν εσωτερικές ή εξωτερικές πιέσεις. Εσωτερικές πιέσεις από αυτούς που είναι εγκλωβισμένοι μέσα στο δημόσιο τομέα, δηλαδή τους χρήστες των δημόσιων υπηρεσιών και εξωτερικές πιέσεις μέσω παρεμβάσεων των ρυθμιστικών αρχών.
(Στο σημείο αυτό την Προεδρική Εδρα καταλαμβάνει ο ΣΤ΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής κ. ΒΑΪΤΣΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΤΟΣ)
Τι μπορούμε να κάνουμε επομένως; Για να πιέσουμε το σύστημα να βελτιωθεί και να λειτουργήσει καλύτερα, μπορούμε να δώσουμε τη δυνατότητα εξόδου από το σύστημα. Αυτή είναι και η λογική που περιγράφεται από όλους τους θεωρητικούς, που ασχολούνται με το δημόσιο τομέα και κυρίως των «heads men». Είναι η έξοδος από το σύστημα και η δίοδος των χρηστών των δημόσιων υπηρεσιών Υγείας, Παιδείας, Κοινωνικής Πρόνοιας προς τον ιδιωτικό τομέα.
Αυτό θα μπορούσε, να είναι μία επιλογή την οποία θα επέλεγαν οι συνάδελφοι της Νέας Δημοκρατίας που πιστεύουν ότι ο ιδιωτικός τομέας πιθανώς να βελτιώσει την αποτελεσματικότητα των υπηρεσιών.
Εμείς όμως που πιστεύουμε σε μία πιο ισόρροπη ανάπτυξη, σε μία μεικτή οικονομία των υπηρεσιών για τη βελτίωση του αποτελέσματος του κοινωνικού συνόλου, δεν πιστεύουμε ότι θα πρέπει να ωθήσουμε τους γονείς αλλά και τους χρήστες των υπηρεσιών, να πάνε προς τον ιδιωτικό τομέα. Πιστεύω, ότι η έξοδος θα μπορούσε να είναι μία μεγάλη μορφή πίεσης προς τις δημόσιες υπηρεσίες, να βελτιωθούν.
Δεύτερη μορφή πίεσης στις δημόσιες υπηρεσίες, είναι η δυνατότητα επιλογής, δηλαδή, θα μπορούσαν οι γονείς να επιλέγουν τα σχολεία τα οποία θα έστελναν τα παιδιά τους είτε αυτά ήταν δημόσια είτε ιδιωτικά, να συστήσουν νέα σχολεία εξ αρχής. Αυτό σημαίνει ότι τα χρήματα τα οποία κατανέμονται στην παιδεία θα μπορούσαν να δίνονται στους ίδιους τους γονείς, έτσι ώστε να συστήνουν νέα σχολεία με τους δικούς τους κανόνες. Αυτό είναι το σουηδικό σύστημα παιδείας, ένα σύστημα προς το οποίο οδεύουμε –και άλλες χώρες- με κύρια χώρα εδώ στην Δυτική Ευρώπη μετά την Σουηδία, τη Μεγάλη Βρετανία. Δεν έχουμε πάει σε αυτές τις επιλογές, ακόμα στη χώρα μας, καθότι κατά τη γνώμη μου σε βάθος χρόνου θα πρέπει να τις εξετάσουμε, καθότι είναι μία δημόσια επιλογή που δίνει μεγάλες δυνατότητες στους χρήστες των υπηρεσιών παιδείας μέσα στα πλαίσια ενός δημόσιου συστήματος παιδείας.
Η τρίτη δυνατότητα, την οποία έχει κανείς είναι η αξιολόγηση των παρεχόμενων υπηρεσιών, γιατί η αξιολόγηση των παρεχόμενων υπηρεσιών, έτσι όπως επιχειρείται και από το νομοσχέδιο που κατέθεσε το Υπουργείο Παιδείας, μπορεί να είναι σημαντική.
(SM)


(1SS)
Υπάρχουν τρεις δυνατότητες εκεί. Όταν κανείς αξιολογεί και δημοσιοποιεί τα αποτελέσματα της αξιολόγησης, αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τους χρήστες των υπηρεσιών για να κάνουν κάτι άλλο, να φύγουν από το σχολείο στο οποίο είναι και να πάνε σε κάποιο άλλο, για την αλλαγή πρακτικών απ’ αυτούς οι οποίοι συμμετέχουν στη σχολική διαδικασία, καθ’ ότι όταν κάτι δημοσιοποιείται, υπάρχει εξωτερική πίεση, άρα μπορούν να υπάρξουν άλλες πρακτικές, αλλά και την αλλαγή των ρυθμιστικών παρεμβάσεων από μέρους της πολιτικής ηγεσίας.
Ας πάμε τώρα στα επιχειρήματα τα οποία καταθέτει η Αριστερά και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις. Αύξηση κοινωνικών ανισοτήτων. Αν επομένως δούμε ότι ένα σχολείο το οποίο έχει μαθητές από το ίδιο κοινωνικοοικονομικό οικοδόμημα, ίδιες κοινωνικοοικονομικές κατηγορίες, αλλά παράλληλα έχει τελείως διαφορετικά αποτελέσματα, αυτό σημαίνει ότι δεν φταίει η κοινωνικοοικονομική κατηγορία των γονέων ή τα αποτελέσματα του σχολείου. Μπορεί να φταίνε οι εισροές ή οι αποδόσεις των εισροών. Αν είναι οι αποδόσεις των εισροών, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα στους εκπαιδευτικούς.
Άρα, οι κοινωνικές ανισότητες αντιμετωπίζονται με ρυθμιστικές παρεμβάσεις. Δεύτερο θέμα που υπάρχει εδώ πέρα στις ρυθμιστικές παρεμβάσεις. Δεν είναι απαραίτητη –ισχυρίζεται η Αριστερά- η περαιτέρω αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Αυτό, βέβαια, παίρνει ως προϋπόθεση ότι κάποιος ο οποίος μπαίνει στην αγορά εργασίας στα είκοσι τέσσερα χρόνια του, θα συνεχίζει στα πενήντα τέσσερα, στα πενήντα πέντε ή στα σαράντα του να είναι το ίδιο αποτελεσματικός ανεξάρτητα αν είχε δια βίου εκπαίδευση, είχε κίνητρα να συνεχίσει, να μην συνεχίσει τη διδασκαλία του.
Και παράλληλα, η Αριστερά θεωρεί ότι αυτό δεν είναι και κοινωνικά δίκαιο. Γιατί η στρεβλή ανάλυση της κοινωνικής δικαιοσύνης είναι ότι «νόμος είναι το δίκιο του εργαζομένου». Δεν είναι νόμος το δίκαιο του χρήστη των υπηρεσιών υγείας, ούτε των γονέων τους, που στέλνουν τα παιδιά τους σε υπηρεσίες, οι οποίες μπορεί να μην είναι αποτελεσματικές.
Επομένως, η στρεβλή λογική ότι ο μόνος νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, αλλά δεν είναι νόμος το καθήκον του εργάτη και του εργαζομένου να παρέχει υψηλού επιπέδου υπηρεσίες στους χρήστες των υπηρεσιών υγείας, είναι ό,τι πιο στρεβλό έχουμε ακούσει μέχρι στιγμής στην ελληνική κοινωνία.
Να συνοψίσω, λοιπόν. Η δική μας λογική είναι μία λογική ουσιαστικής σοσιαλδημοκρατικής προσέγγισης, είναι ότι η κοινωνική δικαιοσύνη από εδώ και μπρος θα πρέπει να συνοδεύεται και από την κοινωνική υπευθυνότητα. Την υπευθυνότητα όχι μόνο των πολιτών, αλλά και την υπευθυνότητα των εργαζομένων στο σύστημα. Τελειώνουμε με το νόμο είναι το δίκιο του εργάτη. Νόμος είναι και το δίκιο του εργάτη, αλλά και το δίκιο του χρήστη και το δίκιο του γονέα και το δίκιο της ελληνικής κοινωνίας.
Σας ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΠΑ.ΣΟ.Κ.)
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Βαΐτσης Αποστολάτος): Ευχαριστούμε και εμείς, κύριε συνάδελφε.
Το λόγο έχει ο Βουλευτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας κ. Αθανάσιος Παφίλης.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΦΙΛΗΣ: Αντιπαρέρχομαι τα όσα ειπώθηκαν τελευταία από τον εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ. Προσπάθησε να βάλει ένα ψεύτικο δίλημμα. Αυτός που είναι και ο χρήστης των υπηρεσιών της υγείας και της παιδείας κυρίως είναι ο εργαζόμενος. Εκείνοι που έχουν τον πλούτο στα χέρια τους δεν τις χρησιμοποιούν, έχουν άλλους τρόπους.
Επομένως, αυτό το δίλημμα να το βάλει αλλού. Όταν λέμε το «δίκιο του εργάτη, του εργαζόμενου», εννοούμε της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού που παράγει τον πλούτο και που τον κατακλέβει μία χούφτα οι οποίοι κατέχουν τον πλούτο.
Το δεύτερο που ήθελα και για το οποίο ζήτησα το λόγο είναι το θέμα, κύριε Πρόεδρε, της στάσης εργασίας των υπαλλήλων της Βουλής. Είναι ένα θέμα σοβαρό να υπάρχει στάση εργασίας και αυτή τη στιγμή η Βουλή να δουλεύει κανονικά. Είναι ένα θέμα σοβαρό και απέναντι στο δικαίωμα των εργαζομένων να διαμαρτυρηθούν για τα βάρβαρα μέτρα, αλλά και το επιχείρημα που ειπώθηκε προηγουμένως ότι η Βουλή πρέπει να είναι εδώ. Δεν μπορεί να νεκρώνει όλη η Ελλάδα και η Βουλή να συνεχίζει κανονικά.
Εμείς θέτουμε, λοιπόν, την εξής πρόταση. Πρώτον, να σταματήσουν οι εργασίες. Αυτό απορρίφθηκε. Δεύτερον, η ονομαστική ψηφοφορία να γίνει μετά τις 15.00΄. Εάν το αίτημά μας δεν γίνει αποδεκτό και η ονομαστική ψηφοφορία πάει στη 13.00΄, εμείς δεν πρόκειται να συμμετέχουμε σε αυτή τη διαδικασία.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Βαΐτσης Αποστολάτος): Εγώ είμαι υποχρεωμένος να σας απαντήσω, κύριε συνάδελφε, ότι η Βουλή έχει προσωπικό ασφαλείας. Η Βουλή δεν κλείνει. Η Βουλή νομοθετεί. Ο καθένας είναι ελεύθερος να λειτουργήσει και να αντιδράσει δημοκρατικά ακριβώς όπως ελεύθερα και δημοκρατικά επιθυμεί.
Το λόγο έχει η Υφυπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων κυρία Παρασκευή Χριστοφιλοπούλου.
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ: Σας ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Θα μου επιτρέψετε και εμένα ένα γενικό σχόλιο πριν ξεκινήσω.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η χώρα περνάει ίσως τη δυσκολότερη στιγμή της εδώ και πολλές δεκαετίες. Αυτήν εδώ τη στιγμή το να προασπίσουμε τη δημοκρατία, το δικαίωμα έκφρασης, είναι μείζον. Γιατί ακριβώς τις στιγμές κρίσεις είναι εκεί που δοκιμάζεται η δημοκρατία. Έτσι μας έχει δείξει η δική μας ιστορία, η ιστορία της Ευρώπης, η ιστορία του κόσμου. Γι’ αυτό θέλω, κύριε Πρόεδρε, να συνηγορήσω με την ιδιότητά μου και εμένα ως Βουλευτού στην απόφασή σας να συνεχίσει η Βουλή και επειδή ο προηγούμενος ο προηγούμενος συνάδελφος αναφέρθηκε στην υγεία, σκεφτείτε το τι θα γινόταν σε ένα ευνομούμενο κράτος, αν τα νοσοκομεία σε στάση εργασίας σταμάταγαν τις εγχειρήσεις.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θέλω πρώτα απ’ όλα να σας ευχαριστήσω θερμά γιατί όλοι όσοι μέχρι σήμερα πήρατε το λόγο σε αυτή τη συζήτηση επί της αρχής του νομοσχεδίου, θέσατε και ουσιαστικά σχόλια και κάνατε πολύ σημαντικές υποσημειώσεις ή τροποποιήσεις ή εκθέσατε απόψεις. Είναι καλοδεχούμενα όλα.
Είναι επίσης κατανοητά και κάποια σχόλια που είχαν προφανώς κάποιες άλλες σκοπιμότητες. Σκοπιμότητες να επικοινωνήσουμε τη διαφορά μας, σκοπιμότητες να ρίξουμε ευθύνες ο ένας στον άλλο σε ένα ατέρμονο πολιτικό πινγκ-πονγκ του ποιος φταίει περισσότερο και γιατί φθάσαμε ως εδώ. Τα αντιπαρέρχομαι. Επιλέγω να μην τα σχολιάσω.
Θα προσπαθήσω, όμως, να απαντήσω στις βασικές αιτιάσεις σε αυτή τη συζήτηση επί της αρχής. Κατηγορία πρώτη. Λέχθηκε ότι αυτό το νομοσχέδιο δεν εντάσσεται σε ένα συνολικό σχέδιο, ότι δεν έχουμε σχέδιο η Κυβέρνηση για την παιδεία. Κυρίες και κύριοι, το νομοσχέδιο αυτό αποτελεί ένας από τους σημαντικότερους πυλώνες της στρατηγικής του νέου σχολείου. Είναι μία στρατηγική που στοχεύει στην πλήρη αλλαγή του προτύπου εκπαίδευσης, είναι μια ουσιαστική μεταρρύθμιση που αφορά κάθε πτυχή της σχολικής ζωής.
Είναι σημαντικό να φύγουμε από το στερεότυπο της μετωπικής διδασκαλίας, της επαχθούς και πολλές φορές δυσνόητης ύλης, της ύλης που καλείται να αποστηθίσει ο μαθητής και να πάμε σε ένα ανοιχτό σχολείο. Να πάμε σε ένα σχολείο, όπου ο μαθητής μαθαίνει να μαθαίνει, παίρνει δημιουργικές πρωτοβουλίες και αναπτύσσει πολύ πιο πολύ απ’ ό,τι τώρα, την ικανότητα της γλώσσας, της ξένης γλώσσας, των μαθηματικών, της φυσικής, της επικοινωνίας.
Είναι συμπεράσματα δηλαδή που προέκυψαν και από το διάλογο για την παιδεία. Εκεί πάνω σε αυτά τα ομόφωνα συμπεράσματα –όσων ήθελαν βέβαια να συμμετάσχουν στο διάλογο αυτό- βασίζεται η στρατηγική του νέου σχολείου.
Νέες παιδαγωγικές μέθοδοι, ομαδοσυνεργατικές, βιωματικές που θέλουν ακριβώς να απεγκλωβίσουν τη μαθησιακή λειτουργία από ένα πολύ σκληρό, από ένα άκαμπτο ωρολόγιο πρόγραμμα. Ένα πρόγραμμα στο οποίο υποτάσσεται και ο εκπαιδευτικός και ο μαθητής. Και το σχολείο καταντάει αγγαρεία. Το σχολείο πρέπει να είναι πάνω απ’ όλα δημιουργία.
Ποιότητα παντού, διαβούλευση και λογοδοσία, ανοιχτό σύστημα, αξιοκρατία, διαφάνεια, εξορθολογισμός είναι λέξεις οι οποίες διέπουν και το νέο σχολείο και αυτό το νομοσχέδιο. Είναι βασικές αρχές με τις οποίες πορευόμαστε.
Ωραία λόγια; Όχι μόνο. Ήδη, έχουν δρομολογηθεί οι περισσότερες προετοιμασίες για την ψηφιακή τάξη. Και από το Σεπτέμβρη και μετά Γυμνάσιο-Γυμνάσιο, γειτονιά-γειτονιά θα πληθαίνουν τα σχολεία που θα εντάσσονται στο νέο ψηφιακό περιβάλλον. Μέσα σε λίγα χρόνια το εγχείρημα θα έχει ολοκληρωθεί.
Επιμόρφωση των καθηγητών. Ήδη, συνεχίζεται με εντατικούς ρυθμούς. Η επιμόρφωση στις νέες τεχνολογίες δεν φθάνει. Χρειάζεται επιμόρφωση των εκπαιδευτικών πάνω στις νέες παιδαγωγικές μεθόδους στις οποίες αναφέρθηκα. Και όταν θα είναι έτοιμα, θα χρειάζεται επιμόρφωση στα νέα αναλυτικά προγράμματα σπουδών. Επιμόρφωση των καθηγητών και των δασκάλων τώρα.
Ξεκινάει και αυτή μέσα στο 2010 μαζικά και ποιοτικά. Δεν θα μαζεύουμε τους εκπαιδευτικούς πάρα πολλούς απ’ αυτούς, σε μία αίθουσα και να τους βγάζουμε λόγους, όπως κάνουμε μέχρι τώρα. Χρειάζεται ουσιαστική μαθησιακή διαδικασία στην οποία οι εκπαιδευτικοί μετέχουν οι ίδιοι. Οι ίδιοι διαμορφώνουν μέρος της ύλης που μεθαύριο θα διδάσκουν στους μαθητές. Οι ίδιοι παίρνουν δύναμη από εκεί, γιατί συμμετέχουν σε αυτή. Αυτή η επιμόρφωση ξεκινάει.
Δεν είναι, λοιπόν, λόγια. Είναι διαδικασίες, είναι σχεδιασμοί, είναι πράξη. Είναι πράξη μιας Κυβέρνησης που βάζει πρώτα το μαθητή και τις ανάγκες της τάξης.
Αιτίαση δεύτερη. Δεν έγινε διαβούλευση, δεν κάναμε διάλογο. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, για όσα θα πω τώρα σας παραπέμπω όχι μόνο στα δημοσιεύματα των προηγούμενων περιόδων που θα αναφέρω, αλλά και σε φωτογραφίες, σε ντοκουμέντα, σε αποσπάσματα Πρακτικών για το αληθές των όσων θα πω, για να καταδείξω ότι όχι μόνο έγινε διαβούλευση, εξαντλήθηκαν τα όρια της διαβούλευσης.
(AM)


(SM )
Νοέμβριος του 2009. Παρουσιάζονται για πρώτη φορά οι βασικές αρχές του νομοσχεδίου για τις αποσπάσεις, τις προσλήψεις, τους διορισμούς, την επιλογή στελεχών από την Υπουργό και συνολικά την πολιτική ηγεσία σε συνέντευξη τύπου και ακολουθεί γύρος συναντήσεων με όλους τους φορείς, την ΟΛΜΕ, τη ΔΟΕ, την ΟΙΕΛΕ, αλλά όχι μόνο τους φορείς που εκπροσωπούν την εκπαίδευση, αλλά και με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, τους κοινωνικούς φορείς, τους παραγωγικούς φορείς και τα συνδικάτα της εργασίας. Γιατί; Γιατί η εκπαίδευση αποτελεί υπόθεση όλων.
Και βεβαίως, έγινε και διαδικτυακή διαβούλευση, όπου είχαμε –όπως έχει πει και η Υπουργός επανειλημμένα- πάνω από τρεισήμισι χιλιάδες απαντήσεις. Δεν έφτανε η διαδικτυακή, γι’ αυτό ακριβώς κάναμε και τη σειρά των συζητήσεων και συναντήσεων με όλους τους φορείς.
Πέρασε αυτό το διάστημα και το νέο σχολείο που σχεδιάζονταν, παρουσιάζεται το Μάρτη στο Υπουργικό Συμβούλιο και αμέσως μετά περνάει από την Επιτροπή των Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, όπου και εκεί πάρα πολλοί συνάδελφοι εξέφρασαν τις απόψεις τους. Και κατατίθεται το προσχέδιο του νομοσχεδίου στην Επιτροπή της Βουλής. Ττν ίδια στιγμή πηγαίνει σε κόμματα, σε φορείς και ξεκινάει νέος γύρος συναντήσεων και διαβουλεύσεων και με την ΟΛΜΕ και με τη ΔΟΕ και με όλους, να μην επαναλαμβάνομαι. Τον Απρίλιο έγινε αυτό. Κι όχι μόνο έγινε γύρος διαπραγματεύσεων, αλλά ζητήθηκαν από την Υπουργό και οι γραπτές προτάσεις όλων ανεξαιρέτως των φορέων που συμμετείχαν στο διάλογο. Και επιπλέον αυτού, όλους αυτούς τους μήνες -συνολικά η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας- είδαμε πάρα πολλούς και εννοώ όχι μόνο την Υπουργό, αλλά και εμάς τους Υφυπουργούς, αλλά και τους Γενικούς και τους Ειδικούς Γραμματείς. Είδαμε μία σειρά φορέων, εκπροσώπων, συλλόγων, ειδικών, ακριβώς για να ακούσουμε, να καταλάβουμε και να επεξεργαστούμε καλύτερα το νομοσχέδιο αυτό που φέραμε μπροστά σας, αλλά και στο οποίο ακόμη και στην τελευταία συζήτηση για τα άρθρα, είμαστε έτοιμοι επιμέρους βελτιώσεις να φέρουμε.
Τρίτη κριτική, φοβάμαι και αυτή πολύ έωλη. Το νομοσχέδιο είναι αποσπασματικό, πρόχειρο.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το νομοσχέδιο αυτό επιχειρεί με ένα διάφανο τρόπο να καθιερώσει ένα σύστημα για τους εκπαιδευτικούς από τη στιγμή που θα αποφασίσουν ότι θέλουν να είναι εκπαιδευτικοί έως τη στιγμή που θα ανοίξουν για πρώτη φορά την πόρτα της τάξης να κάνουν το πρώτο τους μάθημα έως τη στιγμή που θα αποχωρήσουν και θα τελειώσουν τον εργασιακό τους βίο.
Οι διατάξεις του ακουμπούν –όπως είπα- στην αρχή πρώτα ο μαθητής. Και όλα στοχεύουν στην εύρυθμη λειτουργία του σχολείου, γιατί ακριβώς το σχολείο δεν λειτουργεί χωρίς έναν εκπαιδευτικό αξιόμαχο, χωρίς έναν εκπαιδευτικό μέσα στην τάξη, χωρίς έναν εκπαιδευτικό που μπορεί να επιμορφωθεί, αλλά και χωρίς έναν εκπαιδευτικό που θα βοηθηθεί από το μέντορά του στα πρώτα του βήματα, χωρίς έναν εκπαιδευτικό που ξέρει να δίνει εξετάσεις για να μπορεί να εξετάζει τους μαθητές.
(Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή)
Κύριε Πρόεδρε, θα μου δώσετε λίγο χρόνο;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Βαΐτσης Αποστολάτος): Ναι, κυρία Χριστοφιλοπούλου.
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ: Και μη μου πείτε ότι είναι αριστεροσύνη ή προοδευτικότητα το να επιβραβεύεις, το να καινοτομείς, το να αριστεύεις. Αυτός ο εκπαιδευτικός είναι ο εκπαιδευτικός που θεσμοθετούμε και που δημιουργούμε σ’ αυτό το νομοθέτημα.
Θα με ρωτήσετε: Εκεί κάτω στις τάξεις τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί; Δίνουν μάχη. Πάρα πολλοί από αυτούς –όπως είπε και χθες η κυρία Υπουργός- πραγματικά όχι μόνο καινοτομούν, αλλά δίνουν πραγματικά το αίμα της ψυχής τους για την ίδια τη μαθησιακή διδασκαλία. Αυτούς τους εκπαιδευτικούς θέλουμε ενεργούς στην τάξη. Και καταργούμε ένα σύστημα δυσλειτουργικό, που βασίζονταν σε πενήντα διαφορετικούς νόμους, ένα σύστημα προνομίων , όπου κάθε ομάδα που ήθελε κάτι, ζητούσε κάτι και το έπαιρνε, με αποτέλεσμα να υπάρχει ένα σύστημα «κουρελού» όπου κρέμονταν διάφορες συντεχνίες.
Και κατηγορείτε εμάς για συντεχνιασμό και οι συνάδελφοι της Αντιπολίτευσης όταν εμείς ακριβώς εμείς καταργούμε κάθε έννοια συντεχνιασμού. Και τι κάνουμε; Θεσμοθετούμε διαδικασίες, τη βάση που είναι το ΑΣΕΠ και πάνω σ’ αυτή τη βάση χτίζουμε την αξιοκρατία γιατί μοριοδοτούμε προσόντα και τίτλους σπουδών, την εμπειρία, την προϋπηρεσία και πράγματι, δίνουμε κύρος και έμφαση στον εκπαιδευτικό που έχει πραγματικά «ματώσει» μέσα στην τάξη και μοριοδοτούμε και τις κοινωνικές ανάγκες με διαφάνεια και αξιοκρατία, χωρίς να διακυβεύεται η καλύτερη δυνατότητα των εκπαιδευτικών να μπαίνουν στην τάξη.
Και το κάνουμε αυτόν με έναν τρόπο κοινωνικά άδικο και βίαιο; Όχι, βέβαια. Γι’ αυτό και το νομοσχέδιο έχει δύο πρόνοιες.
Έχει μία μεταβατική περίοδο διετίας, ακριβώς γιατί, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν θέλουμε να πετάξουμε -όπως μας είπατε ότι κάνουμε- τους εκπαιδευτικούς, που μέχρι τώρα είχαν προγραμματίσει τη ζωή τους και γύριζαν από σχολείο σε σχολείο να μαζέψουν μόρια. Και πολλές φορές, ορισμένοι διευθυντές εκπαίδευσης που διορίστηκαν νύχτα με συνεντεύξεις του ενός ή δύο λεπτών, τους έδιναν δυο-τρεις ώρες για να μπορέσουν να διδάξουν και να μπουν και να διεκδικήσουν. Να φύγουμε από αυτό. Να πάμε σε ένα αξιοκρατικό σύστημα επιλογής στελεχών που να βασίζεται στη διαφάνεια και όπου τα συμβούλια που επιλέγουν τους καλύτερους για να διοικήσουν την εκπαίδευση, να είναι συμβούλια, τα οποία προτείνουν αυτοτελείς φορείς, όπως τα Πανεπιστήμια τους εκπροσώπους τους, όπως το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, να είναι συμβούλια επιλογής, το κορυφαίο των οποίων να επιλέγεται και περνά και μέσα από την Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής γιατί στη διοίκηση γενικά, αλλά ιδιαίτερα στη διοίκηση της εκπαίδευσης, είναι ώρα να τελειώνουμε με τον κομματισμό.
Θέλω, όμως, να επισημάνω εδώ ότι είναι η πρώτη φορά, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, από την θεσμοθέτηση όλων των νόμων αυτής της Κυβέρνησης που υιοθετούμε στη διοίκηση της εκπαίδευσης και στις προσλήψεις κοινωνικά κριτήρια. Πρέπει να σας πω ότι ο βασικός νόμος του υπουργείου Εσωτερικών δεν έχει μοριοδότηση για τις κοινωνικές ομάδες. Εμείς επιλέξαμε να μοριοδοτήσουμε για τις κοινωνικές ομάδες.
Τέλος, ένα λόγο θα πω για την αξιολόγηση και θα ολοκληρώσω. Η αξιολόγηση δεν είναι τιμωρία, δεν είναι επιθεωρητισμός, δεν είναι έλεγχος. Επιτέλους, η αξιολόγηση είναι αυτοεκτίμηση, συγκριτική αντιμετώπιση των καταστάσεων από σχολείο σε σχολείο, είναι μια πολύ ουσιαστική διαδικασία που έχει ένα στόχο διφυή. Εκείνα τα σχολεία που πάνε πολύ καλά, που προοδεύουν, όχι απλά να επιβραβευθούν, να αποτελέσουν παράδειγμα και για τα διπλανά τους. Εκείνα τα σχολεία που υπολείπονται, είτε σε μαθησιακά αποτελέσματα, είτε σε εξωσχολικές δραστηριότητες, είτε σε μια άλλη πτυχή της σχολικής ζωής, πρέπει να τα βοηθήσουμε. Πώς θα το μάθουμε; Οι διαδικασίες της αυτοαξιολόγησης, οι οποίες είναι και αυτές διαφανείς, ολοκληρώνονται με την αποστολή τους στο Κέντρο Έρευνας και μέσα από εκεί περνούν και τις γνωρίζουμε πανελλαδικά. Τις γνωρίζει το Υπουργείο Παιδείας και μπορεί να συνδράμει και να συμβάλει και μέσω του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, αν πρόκειται για θέματα που αφορούν προγράμματα σπουδών, επάρκεια των εκπαιδευτικών, αλλά και να μπορέσουμε πραγματικά να δώσουμε δύναμη στα σχολεία που υστέρησαν με βάση τα δικά τους κριτήρια αξιολόγησης.
Είναι η ώρα να περάσουμε από ένα σύστημα που φοβόταν την αξιολόγηση, που έβλεπε τον έλεγχο ότι είναι κάτι κακό και άρα, κάτι συντηρητικό και αντιπροοδευτικό, σε ένα σύστημα που απελευθερώνει δυνάμεις, που δεν φοβάται να συγκριθεί με τον εαυτό τους, με άλλα συστήματα και να παράγει το καλύτερο για τις μελλοντικές γενιές.
Θέλω τελειώνοντας να καλέσω όλους και όλες τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες, από όπια παράταξη και πτέρυγα της Βουλής και αν ανήκουν, θα ήθελα πραγματικά να σκεφτείτε ξανά το μέλλον των παιδιών μας, να δείτε ξανά τις διατάξεις αυτού του νομοσχεδίου και να δείτε πώς υπάρχει δυνατότητα συγκλήσεων και συμφωνιών στο χώρο της παιδείας, που μετά την εθνική μας επιβίωση είναι ο μοναδικός χώρος, τον οποίο οφείλουμε όλοι να δείξουμε σύμπνοια, συναίνεση, ομοφωνία.
Ευχαριστώ.
(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΠΑ.ΣΟ.Κ.)
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Βαΐτσης Αποστολάτος): Ευχαριστούμε την Υφυπουργό Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων.
Τον λόγο έχει η συνάδελφος Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας, η κυρία Διονυσία Αυγερινοπούλου.
ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΑΥΓΕΡΙΝΟΠΟΥΛΟΥ: Αξιότιμοι συνάδελφοι, η παιδεία είναι η άμυνά μας. Καλούμαστε σήμερα να συζητήσουμε ένα νομοσχέδιο για την παιδεία, εν μέσω μιας πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης, η οποία κλυδωνίζει τη χώρα μας. Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι η παιδεία είναι αυτή που θα ενισχύσει την άμυνα του λαού μας μέσα στην απορρυθμιστική κατάσταση, στην οποία βρισκόμαστε σήμερα.
(XS)
(2AM)
Η παιδεία θα δημιουργήσει πολίτες, οι οποίοι δεν θα επιτρέψουν να αγγίξει η χώρα μας ποτέ ξανά αυτό το επίπεδο. Και αυτός είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο, ίσως αξίζει να βρισκόμαστε εδώ σήμερα, γιατί κατά τα άλλα η συζήτηση αυτού του νομοσχεδίου είναι και εν όψει των εξετάσεων ετεροχρονισμένη.
Ο λαός μας, πρέπει να κρατά μέσα στη σκέψη του ότι η οικονομική κρίση, όπως κάθε οικονομική κρίση είναι πρόσκαιρη και περαστική. Το δικό μας αναπαλλοτρίωτο κεφάλαιο είναι το ανθρώπινο δυναμικό που έχει η χώρα μας και αυτό διαμορφώνεται μέσα από την παιδεία και τον πολιτισμό.
Το ανθρώπινο δυναμικό και ιδίως η νέα γενιά, είναι εκείνη που θα εξασφαλίσει τη βιωσιμότητα της χώρας μας για το μέλλον. Εν μέσω της οικονομικής κρίσης, το μόνο που μπορεί να εφησυχάσει κάπως την οικογένεια των γονέων είναι ίσως η πεποίθηση ότι έχει εξασφαλίσει στα παιδιά του ένα εκπαιδευτικό επίπεδο το οποίο θα τους δώσει ένα καλύτερο μέλλον.
Πώς θα δημιουργήσουμε όμως, στην οικογένεια μια τέτοια δικαιολογημένη πεποίθηση; Πάντως, όχι με αποσπασματικά νομοσχέδια, όπως είναι το νομοσχέδιο που έχει καταθέσει προς συζήτηση σήμερα η Κυβέρνηση. Διότι, σήμερα φαίνεται αποσπασματικό και ανεπαρκές κάθε νομοσχέδιο, σε κάθε τομέα εάν δεν εξοπλίζει την κοινωνία με εφόδια να ανταπεξέλθει στην κρίση των θεσμών τις οποίες περνούμε και να μπορέσει να αλλάξει με ομαλές διαδικασίες τα κακώς κείμενα.
Το σχέδιο νόμου έχει σοβαρές ελλείψεις στις ρυθμίσεις του και πάσχει συστημικής αντίληψης για την πολιτική και την παιδεία, την οποία ίσως μόνο ένας νόμος πλαίσιο θα εξασφάλιζε.
Εφόσον η Κυβέρνηση διατείνεται ότι θέλει μία νέα φιλοσοφία στην παιδεία εκείνη που βάζει πρώτα τον μαθητή, θα έπρεπε τουλάχιστον να φέρει ένα σχέδιο νόμου που να σκιαγραφεί τους βασικούς άξονες αυτής της πολιτικής. Τέτοιοι όμως άξονες στο παρόν νομοσχέδιο δεν διακρίνονται. Αντίθετα το νομοσχέδιο αναφέρεται σε σωρεία τεχνικών διατάξεων και διαδικασιών. Αναφέρεται στις μεταθέσεις και τις αποσπάσεις των καθηγητών και στο σύστημα πρόσληψης.
Θα ελπίζαμε τουλάχιστον ότι ο στόχος του νομοσχεδίου θα ήταν η κάλυψη κενών θέσεων, για να έχουν όλα τα σχολεία επαρκή αριθμό διδασκόντων. Όμως, κάτι τέτοιο δεν ισχύει καθώς φαίνεται ότι στην πράξη παγώνουν οι προσλήψεις εκπαιδευτικών κατά μεγάλο ποσοστό με αποτέλεσμα χιλιάδες θέσεις να παραμένουν κενές.
Περαιτέρω εισάγει θεσμούς σχετικούς με την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Αξιολόγηση των εκπαιδευτικών μας πρέπει να γίνεται. Άλλωστε, η Νέα Δημοκρατία εισήγαγε πρώτη θεσμούς αξιολόγησης. Είναι πολύπλευρες οι δεξιότητες και οι ψυχικές αρετές που πρέπει να έχει ένας εκπαιδευτικός. Με τη συνεχή δημιουργία νέας γνώσης είναι πολλά τα δεδομένα τα οποία πρέπει να κατανοήσει και να μεταδώσει σήμερα, για να είναι ικανός να ανταποκριθεί στο έργο του.
Συνεπώς, πέραν της αξιολόγησης το κράτος πρέπει πρωτίστως και κυρίως να παρέχει στους εκπαιδευτικούς τις ανάλογες ευκαιρίες για συνεχή ενημέρωση και επιμόρφωση, ώστε να έχουν τα εφόδια να ανταποκριθούν στο έργο τους. Αυτές οι ευκαιρίες όμως, δεν ρυθμίζονται με το εν λόγω νομοσχέδιο.
Αναφορικά με το θεσμό της αξιολόγησης, θα ήθελα μέσα από συγκριτική παρατήρηση αντιστοίχων συστημάτων άλλων χωρών, να κάνω δύο σύντομες επισημάνσεις. Πρώτον, θα μπορούσαν και οι μαθητές να μετέχουν της αξιολογήσεως έστω και έμμεσα με συμπλήρωση ερωτηματολογίων και δεύτερον θα ήταν προτιμότερο να μην μετέχει της αξιολογήσεως ο καλούμενος ως μέντορας.
Στο άρθρο 4, εισάγεται ο θεσμός του μέντορα ενός δηλαδή συμβούλου, υποστηρικτή του νεοδιοριζόμενου εκπαιδευτικού. Ο θεσμός αυτός λειτουργεί στο εξωτερικό, τόσο για τον καθηγητή όσο και για τον προπτυχιακό και μεταπτυχιακό φοιτητή. Ο μέντορας θα πρέπει να είναι σύμβουλος του δόκιμου εκπαιδευτικού, ένας άνθρωπος εμπιστοσύνης στον οποίο ο δόκιμος εκπαιδευτικός να μπορεί να πει τις απορίες του και όχι να έχει συστολή ή να κρύβει τις αδυναμίες του και να προσπαθεί να εντυπωσιάσει τον μέντορα, ώστε να του δώσει υψηλότερη βαθμολογία στην αξιολόγηση. Για να μη αλλοιωθεί ο θετικός αυτός θεσμός, καλό θα ήταν να μη συμμετέχει ο μέντορας στην επιτροπή αξιολόγησης με δικαίωμα ψήφου.
Στην ίδια κατεύθυνση έλλειψης οράματος για την παιδεία, κινείται και το τέταρτο κεφάλαιο του νομοσχεδίου κατά το οποίο ως βελτιωτικές παρεμβάσεις για τη λειτουργία των ΑΕΙ θεωρούνται κατ’ αρχάς παρεμβάσεις στην κοστολόγηση των συγγραμμάτων. Βεβαίως και χρίζει βελτίωση η κοστολόγηση, δοθείσης και της οικονομικής κατάστασης, αλλά ας μην προτάσσουμε την κοστολόγηση των συγγραμμάτων, ας προτάξουμε έστω και σημειολογικά την αξιολόγηση. Στην αξιολόγηση των συγγραμμάτων σκοπεύει κάποιος αρμόδιος φορέας να προβεί; Ή μήπως οι πανεπιστημιακές σχολές της χώρας μας, θα εξακολουθούν να διανέμουν ακόμη και σήμερα συγγράμματα τα οποία γράφτηκαν προ πολλών ετών χωρίς καμία επικαιροποίηση;
Η δε εισαγωγική έκθεση του νομοσχεδίου, αναφέρει και ένα άλλο σημείο βελτίωσης της εκπαίδευσης, τη μείωση της ύλης. Δεν είναι δυνατόν στην εποχή μας να μιλούμε για μείωση της ύλης κα